BMW 123d... τα υπουργεία σας!!!

Η BMW 123 d είναι ένα πολύ καλό αυτοκίνητο με έναν κορυφαίο κινητήρα, το οποίο όμως δυστυχώς αποτελεί απαγορευμένο καρπό για τους μισούς Έλληνες. Έτσι αποφάσισαν αυτοί που ξέρουν…

Το ελληνικό κράτος- το οποίο δεν παύει ούτε στιγμή να μας εκπλήσσει με την «σοφία» του- τα έχει όλα κανονισμένα! Ο υπουργός με την χαρακτηριστική προφορά αποφάσισε ότι οι έλληνες που κατοικούν στην πολύπαθη Θεσσαλονίκη- και στην εντελώς καταστραμμένη Αθήνα- δεν θα μπορούν να οδηγήσουν αυτοκίνητα με κινητήρες diesel- επειδή όπως είπε μετά από σύσκεψη με «επιτροπές εμπειρογνωμόνων», εκπέμπουν ρύπους που μολύνουν το περιβάλλον. Μιλάμε για το ίδιο περιβάλλον που εκείνοι δολοφονούν καθημερινά επιτρέποντας στις βιομηχανίες να λειτουργούν μέσα σε αστικές ζώνες και στην ΔΕΗ να παράγει ρεύμα όπου και όπως γουστάρει! Τέλος πάντων, τους πρωτευουσιάνους τους κανονίσανε! Υπήρχε όμως άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα… Η υποψία των αρμοδίων ότι υπάρχουν κάποιοι πονηροί υπήκοοι που δεν ζουν στα δύο αστικά κέντρα- και οι οποίοι αγοράζοντας αυτοκίνητα diesel που καίνε κατά μέσο όρο 30% λιγότερα καύσιμα- γλιτώνουν τους αντίστοιχους φόρους προβλημάτιζε διαρκώς την σκέψη τους. Το πρόβλημα λύθηκε άμεσα με μια «σύσκεψη συναρμοδίων εμπειρογνωμόνων»! (Για να μάθω την σωστή ωρολόγια χρειάστηκε να βλέπω ειδήσεις για τρεις μέρες… Για να δείτε τι τραβάω για την ενημέρωση σας!!) Αφού λοιπόν συσκέφτηκαν πολλές ώρες και κατανάλωσαν καφέδες, τσιγάρα, τυρόπιτες «μαμ» και σπιτικό παστρουμά από την θεία στην Αλεξάνδρεια – βρήκαν την λύση: «Είναι απλό», είπε o συναρμόδιος που ηγείτο της επιτροπής κουνώντας το δάκτυλό του με περηφάνια: «Αν αυτοί (δηλαδή… οι υπήκοοι της ελληνικής επαρχίας που δικαιούνται να τα αγοράσουν ) βρήκαν τρόπο να γλιτώνουν το χαράτσι στα καύσιμα καταναλώνοντας μικρότερες ποσότητες καυσίμων, τότε εμείς προσθέτουμε τους αντίστοιχους «διαφυγόντες» φόρους στη τιμή του λίτρου προφασιζόμενοι την διεθνή αύξηση της τιμής των καυσίμων(παρόλο που αγοράζουμε σε δολάριο που πέφτει έναντι του ΕΥΡΩ) και εμείς θα είμαστε στα ίσια μας»! Άσε που με αυτόν τον τρόπο θα τα παίρνουμε και από τους επαγγελματίες που ήδη χρησιμοποιούν αυτούς τους οικονομικούς και αξιόπιστους κινητήρες για να βγάζουν το ψωμί τους! Αυτό αποφάσισαν και χάρηκαν- έστειλαν την τιμή του diesel στα ύψη, και αφού συνέταξαν και ένα «μνημόνιο» κατά της ακρίβειας που «κατατρώει το εισόδημα των πολιτών», χειροκρότησαν τους ευατούς τους και έφυγαν χαρούμενοι προς το κοντινό ιταλικό restaurant με συνοδεία περιπολικών και μοτοσικλετών της αστυνομίας.... Διασχίζοντας τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και κλείνοντας όλα τα φανάρια στο μήκος της λεωφόρου, ο κάθε ένας από τους «συναρμόδιους» χρησιμοποίησε ένα γερμανικό εξακύλινδρο αυτοκίνητο 3,500 κ.εκ με απόδοση 280 ίππων, δυο «πειραγμένα» τούρμπο αυτοκίνητα τσεχικής κατασκευής με τουλάχιστον 200 αλόγα έκαστο -και τρεις τετρακύλινδρες μοτοσικλέτες χιλίων κυβικών με 150 άλογα η κάθε μια… «Για κάτσε να κάμω μια πρόσθεση πατριώτη»: Λοιπόν… τρία αυτοκίνητα, τρεις μοτοσικλέτες, 26 κύλινδροι και 1130 άλογα για την μεταφορά του καθένα «φωστήρα» στο γνωστό εστιατόριο προκειμένου να γιορτάσει το θρίαμβο στην μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος με την ταυτόχρονη συγκράτηση των τιμών στην αγορά… Μια λέξη μόνο μου έρχεται… «ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ»!

Το 123d είναι τόσο καλό που με έκανε να θυμώσω με την ανεκδιήγητη απόφαση που απαγορεύει την χρήση του μέσα στην Αθήνα και σας ζητώ συγνώμη για την τεράστια παρένθεση- αλλά έσκασα πια με την βλακεία τους!! Πίσω σε αυτά που ξέρω και δικαιούμαι(??)να γράφω λοιπόν: Το 123 είναι όμορφο και χάρη στο χαμηλό τρίθυρο αμάξωμα με τις σπορ αναλογίες και το πρότυπο μπλε του χρώμα κερδίζει το παιχνίδι των εντυπώσεων από την αρχή. Είναι πολύ πιο αρμονικό από την πεντάθυρη εκδοχή της σειράς 1, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει να είναι- και είναι- ακόμη πιο στιβαρό. Οι μεγάλες πόρτες που δεν έχουν πλαίσιο για τα παράθυρα ανοίγουν διάπλατα, όμως το χαμηλό ύψος της οροφής και τα ογκώδη μπροστινά καθίσματα δυσκολεύουν την πρόσβαση στο πίσω κάθισμα. Εκεί οι διαθέσιμοι χώροι είναι μόλις επαρκείς για δύο επιβάτες καθώς στην θέση που θα έπρεπε να βολευτεί ο τρίτος υπάρχει μια περίεργη θήκη που χωράει …μια μωρουδιακή πιπίλα! Συνεπώς το αυτοκίνητο είναι απόλυτως τετραθέσιο και προφανώς ξεκάθαρα φτιαγμένο για τον οδηγό και την όμορφη παρέα του. Παρόλα αυτά- χάρη στa runflat ελαστικά που ουσιαστικά καταργούν την ρεζέρβα, τα 330 λίτρα του χώρου αποσκευών κρίνονται απολύτως ικανοποιητικά- εάν σκεφτούμε ότι το αυτοκίνητο έχει πίσω κίνηση και ανεξάρτητη ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων. Το νεανικό design του ταμπλό καταφέρνει να συνδυάζει την απαλότητα με τα ποιοτικά υλικά και την εργονομία με την ευχαρίστηση. Τα πλαστικά του χωρίς να είναι ιδιαίτερα μαλακά καταφέρνουν να αποπνέουν έναν ποιοτικό αέρα και η χρήση πραγματικού αλουμινίου στη λωρίδα που διατρέχει το ταμπλό, το τιμόνι και την κεντρική κονσόλα είναι πραγματική απόλαυση για την αφή και την όραση των επιβατών. Τα πάντα είναι χτισμένα γύρω από τον οδηγό, ενώ οι διακόπτες και τα χειριστήρια βρίσκονται ακριβώς εκεί που θα έπρεπε. Ο πίνακας οργάνων είναι κλασσικός BMW με τα γνωστά όργανα να βρίσκονται στην σωστή διάταξη που χαρακτηρίζει όλα τα μοντέλα της εταιρείας. Το αποτέλεσμα είναι υπεράνω κριτικής καθώς η εργονομία, η καλή ορατότητα, οι μαζεμένες διαστάσεις και τα φανταστικά καθίσματα bucket δημιουργούν ένα απόλυτα φιλόξενο περιβάλλον που σε προκαλεί να οδηγήσεις. Το δερμάτινο τιμόνι πέφτει εκεί ακριβώς που πρέπει και η γενική αίσθηση που αποκομίζει ο οδηγός είναι εκείνη ενός πραγματικά σπορ αυτοκινήτου- αφού νοιώθει μέσα στο αυτοκίνητο και κάθεται χαμηλά κοντά στον δρόμο. Η εκκίνηση με του κινητήρα γίνεται με το γνωστό κουμπί της BMW, όμως ο ήχος που έρχεται από τον χώρο του κινητήρα αρχικά ξενίζει. Ο θόρυβος του δίλιτρου turbo diesel σε συνδυασμό με τον ράθυμο τρόπο που οι στροφές ανεβαίνουν όταν μαρσάρει ο κινητήρας στο «νεκρό» δεν προϊδεάζουν με κανένα τρόπο για το διαμάντι που κρύβεται κάτω από το μπροστινό καπό. Το 123d διαθέτει τον νέο τετρακύλινδρο δίλιτρο biturbo κίνητρα που αποδίδει 204 ίππους και 400Nm ροπής στις μόλις 2,000 σαλ! Σε ότι αφορά την ιπποδύναμη, αυτή βρίσκεται στα επίπεδα των σύγχρονων υπερτροφοδοτούμενων βενζινοκινητήρων, όμως σε ότι αφορά την ροπή… είναι απλά αλλού! Η τεχνολογία common rail, η δεκαξαβάβιδη κεφαλή, η σχέση συμπίεσης 16:1 και φυσικά το σύστημα Variable Twin Turbo συνεργάζονται με απόλυτη αρμονία και δημιουργούν τον κινητήρα που δίκαια κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου κινητήρα ντίζελ της χρονιάς. Ο κινητήρας…σουπερ σταρ χάρη στην τεχνολογία BMW EfficientDynamics- που φροντίζει έτσι ώστε ο κινητήρας να σβήνει όποτε το αυτοκίνητο ακινητοποιείται και να επανεκκινεί αμέσως μόλις πιεστεί ο συμπλέκτης- φροντίζει σε πείσμα του ΥΠΕΧΩΔΕ να καταναλώνει λίγο και να μολύνει σημαντικά λιγότερο από έναν αντίστοιχο βενζινοκινητήρα. Το 6αρι κιβώτιο είναι πυκνό στην διάταξη των σχέσεων, έχει μικρές διαδρομές και διαθέτει το απόλυτο βαυαρικό κούμπωμα που αναδεικνύει την λειτουργία των κινητήρων που συνεργάζεται. Στην περίπτωση της 123 βέβαια οι ποσότητες ροπής το κάνουν σχεδόν περιττό στην χρήση του- καθώς το διαρκές τράβηγμα από τις 1,100 μέχρι τις 4,900 σαλ επιτρέπουν στον οδηγό να βάζει μια 6^η και να την «ξεχνάει», όμως οφείλω να ομολογήσω ότι η χρήση του επιλογέα και του μαλακού συμπλέκτη είναι τουλάχιστον απολαυστική. Μέσα στην πυκνή ροή της πόλης η δυνατότητα του κινητήρα να λειτουργεί διαρκώς χωρίς σκιτσαρίσματα σε πραγματικά χαμηλές στροφές (1,100-1,900 σαλ) συνδυάζεται με το BMW EfficientDynamics κάνοντας την τρίθυρη BMW να καταναλώνει μόνο 7-8 λίτρα πετρελαίου. Καθόλου άσχημες επιδόσεις για έναν κίνητρα 204 ίππων και 40 Νm που μπορεί να επιταχύνει από στάση στα 100 χλμ/ω τα σχεδόν 1400 κιλά της μικρής BMW σε περίπου 7 δευτερόλεπτα! Η πολύ καλή ηχομόνωση και η έλλειψη κραδασμών σε όλο το φάσμα των στροφών κάνουν τον κίνητρα να μην προδίδει στο εσωτερικό την…. προτίμηση του στο να καταναλώνει diesel για την λειτουργία του . Μόνο οι πολύ παρατηρητικοί θα καταλάβουν ότι τελικά από έξω ακούγεται σαν ένα πολύ γρήγορο… ταξί! Η ανάρτηση είναι σφικτή- χωρίς να μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί «ξερή» και σε συνδυασμό με την ακαμψία του αμαξώματος περνά πάνω από τις αστικές κακοτεχνίες με άνεση και δεν κουράζει τους επιβάτες. Η κοντή κρεμαγιέρα των 1 και ¾ στροφών από άκρη σε άκρη έκτος από φανταστική αίσθηση παρέχει και ευκολία ελιγμών μέσα στην πόλη, αλλά και στο παρκάρισμα του αυτοκίνητου. Η ορατότητα είναι πολύ καλή χωρίς τυφλές γωνίες και έτσι το 123 κατάφερε να γίνει το ιδανικό αυτοκίνητο για να παρανομώ σε καθημερινή βάση κατά την εβδομάδα της δοκιμής.! Ναι το ομολογώ «κ. συναρμόδιε»! Ένα αυτοκίνητο diesel μέσα στην πόλη με έκανε να νοιώσω τόσο όμορφα οδηγώντας και έτσι με τους εξαιρετικά χαμηλούς ρύπους που εξέπεμπε και τις χαμηλές ποσότητες καυσίμων που κατανάλωνε, δεν δίστασα να περάσω στον σκοτεινό κόσμο της παρανομίας χωρίς να νοιώσω τύψεις… Στον αυτοκινητόδρομο η στιβαρότητα του πλαισίου και η ακρίβεια της ανάρτησης και του τιμονιού συνδυάζονται με μοναδικό τρόπο με τα 40 κιλά ροπής. Βάζεις 6^η και πηγαίνεις όπου θέλεις. Δεν υπάρχουν ανηφόρες ικανές να τρομάξουν τον κινητήρα και στροφές που θα ανησυχήσουν το καλοζυγισμένο πλαίσιο. Αξίζει αν πότε βρεθείτε στο τιμόνι ενός τέτοιου αυτοκινήτου ανοικτό δρόμο να βάλετε μια 6^η και να επιταχύνετε από 1,300 σαλ μέχρι όσο πάει! Είναι σίγουρο ότι θα μείνετε άναυδοι για το ποσο γρήγορα έρχονται τα 240 χλμ/ω. Κάτι άλλο που παρατήρησα είναι ότι εάν ταξιδεύει το αυτοκίνητο με 120 χλμ καταναλώνει περίπου 8-9 λίτρα- όσο δηλαδή ένα βενζινοκίνητο. Το φοβερό όμως είναι ότι καταναλώνει το ίδιο και στα 180χλ/ω, όπου ένα δίλιτρο βενζινοκίνητο θα κατανάλωνε 13 λίτρα! Ακόμα και σε ταχύτητες κοντά στα 230 χλμ η κατανάλωση δεν ξεπερνούσε με τίποτα τα 12 λίτρα… Εντυπωσιακό δεν νομίζετε? Τελικά η 123d σε προκαλεί να παρανομείς, στην πόλη (παραβιάζοντας τον δακτύλιο), στον αυτοκινητόδρομο(παραβιάζοντας τα όρια ταχύτητας) -και όπως καταλαβαίνετε το ίδιο συμβαίνει και στο στριφτερό επαρχιακό δίκτυο(παραβιάζοντας τα πάντα -και εισπράτοντας συχνά... όλους τους δακτύλιους από τους απέναντι οδηγούς!!). Η 123d με έκανε να νοιώσω σαν τον Aλ Καπόνε της αυτοκίνησης! Η οδήγηση σε κλειστές στροφές με κλειστά τα ηλεκτρονικά βοηθήματα απαιτεί προσοχή και συνήθεια. Κατά αρχήν χρειάζεται να μάθεις να οδηγείς με μια ή και δύο ταχύτητες επάνω γιατί ο ντίζελ στροφάρει μέχρι τις 5,000, ενώ η ροπή είναι τόσο πολύ που οι αντιδράσεις του αυτοκίνητου μπορεί να γίνουν απότομες. Οι απότομες αντιδράσεις εμφανίζονται τόσο κατά την έξοδο από την στροφή όπου η ροπή γυρίζει την ουρά του αυτοκινήτου μέχρι να πεις «diesel», όσο και κατά το φρενάρισμα και την τοποθέτηση με κατέβασμα ταχύτητας πριν από αυτήν που αν δεν προσέξεις μοιάζει σαν να τραβάς χειρόφρενο! Το καλό είναι ότι εάν μάθεις να χειρίζεσαι γκαζόφρενο πριν την στροφή, η 123d πλασάρεται σαν Sti, όμως εάν ξεχαστείς μάλλον θα σε τρομάξει. Οι ποσότητες διασκέδασης θα ήταν απίστευτα μεγαλύτερες εάν στον πίσω άξονα υπήρχε ένα μπλοκέ διαφορικό-όμως η απίστευτη ροπή, το κοντό μεταξόνιο και η πίσω κίνηση θέλουν χέρια και γνώσεις… και το μπλόκε μάλλον θα δυσκόλευε τα πράγματα για έναν μέσο οδηγό. Φυσικά μπορείτε να αφήσετε το DSC να σας προστατεύει από τον πανίσχυρο κινητήρα και να ανακαλύψετε την χαρά της οδήγησης με καθαρές γραμμές, αφού το αυτοκίνητο προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Η ανάρτηση δεν είναι τύπου “GTI” και επιτρέπει κάποιες κλίσεις στο αμάξωμα, όμως το ακλόνητο μπροστινό που αρνείται με κάθε τρόπο να βγάλει «μούτρα» θα σας απαλλάξει από το άγχος της υποστροφής. Τα φρένα είναι αποτελεσματικά και ανθεκτικά, αλλά δεν με ευχαρίστησε η αίσθηση του μεσαίου πεντάλ το οποίο θέλει αρκετή δύναμη.H αίσθηση του τιμονιού είναι φανταστική, αν και η πολύ γρήγορη κρεμαγιέρα το κάνει μερικές φορές βαρύ για τα γυναίκεια χέρια μου. Η BMW 123d είναι ένα αυτοκίνητο που με τα χαρίσματα του με έκανε να θέλω να την αποκτήσω, όμως η νομοθεσία μας το απαγορεύει. Από την αλλή όσο περίεργο και να ακούγεται με έκανε να νοιώσω λιγότερο ελεύθερη, καθώς ζώντας στην Αθήνα ένοιωσα φυλακισμένη στην ελληνική βλακεία! Εμπρός αδέλφια ας περάσουμε στην αντίσταση! Δηλώστε τα εξοχικά σας σαν μόνιμη κατοικία, περάστε στην παρανομία και πάρτε diesel για να κυκλοφορείτε στην πόλη για να ζήσετε την συναρπαστική περιπέτεια «της εποχής της πετρελαιοαπαγόρευσης στην Αθήνα». Κάποια μέρα οι επόμενες γενεές θα γελάνε με τους «συναρμόδιους» και τα μέτρα τους, όμως είναι καλό να μπορείτε να διηγείστε στα εγγόνια σας το πώς νοιώθατε όταν οδηγούσατε diesel μέσα στα στενά της πολης κάτω από την μύτη της αστυνομίας. Χωρίς πλάκα τώρα ! Αγαπητοί υπουργοί και νομοθέτες.. Οδηγήστε μια 123d για να καταλάβετε πόσο παράλογα-και τελικά αντιοικολογικά είναι τα μέτρα που έχετε θεσπίσει. Όσο για εσάς που ζείτε εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης, τι να πω? Είστε πολύ τυχεροί!

Δεν με ευχαρίστησαν

• Οι χώροι και η πρόσβαση στο πίσω κάθισμα.


• Ότι χρειάστηκε να παρανομήσω οδηγώντας την 123 στην Αθήνα!
  

Θα θυμάμαι

• Την ροπή και την οικονομία του κινητήρα και το διασκεδαστικό handling.
• Το οδηγοκεντρικό εσωτερικό και τις πολύ καλές επιδόσεις.

Ισμήνη Φαμπιάτου

WRC FORD- New Zealand rally results

Μετά από δύο ημέρες συναρπαστικού αγώνα στους ομαλούς και γρήγορους χωμάτινους δρόμους στην περιοχή του Waikato στο North Island, το σημερινό τελευταίο σκέλος ξεκίνησε με τέσσερις οδηγούς να απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 15 δευτερόλεπτα. Αυτός ο συνωστισμός στις πρώτες θέσεις ήταν κυρίως αποτέλεσμα τακτικής, καθώς οι οδηγοί ελίχθηκαν έξυπνα για να πετύχουν την καλύτερη θέση εκκίνησης την τελευταία ημέρα.

Περισσότερα...

WRC CITROEN- Νέας Ζηλανδίας (29-31 Αυγούστου 2008)

Συγκλονιστικό ήταν το φινάλε του 11^ου γύρου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι του 2008 που πραγματοποιήθηκε στην Νέα Ζηλανδία, με τους Sébastien Loeb και Daniel Elena να επικρατούν των αντιπάλων τους επιτυγχάνοντας και την 50^η νίκη της Citroën σε αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι.

Περισσότερα...

Volvo V50 1.8

To Volvo V50 αποτελεί την Station Wagon εκδοχή του πολύ καλού S40 με το οποίο άλλωστε μοιράζεται όλα τα μηχανικά μέρη και το εσωτερικό. Αν υπάρχει ένας κατασκευαστής που να γνωρίζει την συνταγή κατασκευής αυτοκινήτων station, αυτός σίγουρα είναι η Volvo η οποία παραδοσιακά εδώ και πενήντα χρόνια επιμένει να παρουσιάζει και την «οικογενιακότερη» εκδοχή… των οικογενειακών της Sedan. Συνήθως με τα μοντέλα αυτά οι σουηδοί εστίαζαν στους μεγαλύτερους και πρακτικότερους χώρους αποσκευών αδιαφορώντας για έννοιες όπως είναι το στυλ και η ομορφιά(Volvo 850) για την οποία οι πελάτες της έμοιαζαν να αδιαφορούν. Την πρακτική αυτή έρχεται να αλλάξει σήμερα το V50 το οποίο κατά την δική μου γνώμη δεν είναι μόνο ένα πολύ πιο ολοκληρωμένο αυτοκίνητο από το sedan στο οποίο βασίζεται, αλλά είναι και πολύ πιο όμορφο-όπως και να το δει κανείς. Κοιτώντας το V50 από μπροστά δεν μπορείς να το μπερδέψεις με τίποτε άλλο(εκτός φυσικά από το S40!), αφού η μάσκα με την χαρακτηριστική διαγώνια γραμμή καταφέρνει να προβάλλει ξεκάθαρα την οικογενειακή ταυτότητα της Volvo κάνοντας το αυτοκίνητο πιο ποθητό στο κοινό του. Τα νέα φωτιστικά σώματα xenon έχουν εξαιρετική απόδοση, ενώ έντονο το ρύγχος που σχηματίζει το καπό με τους προφυλακτήρες εκπέμπουν δυναμισμό και σκανδιναβική προσωπικότητα. Ο επιπλέον όγκος έχει βοηθήσει αισθητικά το V50 που δείχνει τουλάχιστον ενδιαφέρον και προκαλεί το μάτι του μοντέρνου οικογενειάρχη -χωρίς όμως να τρομάζει το παραδοσιακά συντηρητικό κοινό του S40. Το πίσω μέρος με την κοφτή πόρτα και το μεγάλα φωτιστικά σώματα που ανεβαίνουν στις πίσω κολώνες, θυμίζουν κάτι από τα μεγάλα XC 70 δίνοντας με αυτό τον τρόπο έναν πιο «χλιδάτο» χαρακτήρα. ΤοV50 κάνει τα κεφάλια να γυρίζουν πιο εύκολα από ότι η Sedan εκδοχή του αμαξώματος του κάτι που ασφαλώς οφείλεται στον έντονο χαρακτήρα του. Το V50 είναι κατά 4,6 εκατοστά μακρύτερο από το S40, όμως το αισθητό αποτέλεσμα είναι πιο αρμονικό και περιέργως πιο Compact από το sedan. Το αυτοκίνητο είναι κατά την γνώμη μου ένα από τα πιο γουστόζικα αυτοκίνητα Station Wagons , αφού οι καμπύλες και τα νεύρα που σχηματίζονται στο πλάι αισθητικά το φέρνουν κοντά ακόμα και με την κορυφή του design της κατηγορίας- που δεν είναι άλλη από το Alfa 159 Sports Wagon. Το εσωτερικό για μια ακόμα φορά μου φάνηκε ιδιαίτερα γνώριμο, καθώς το ταμπλό είναι ακριβώς το ίδιο και με το S40 αλλά με το C30 που είχα οδηγήσει πριν από καιρό. Η χαρακτηριστική κεντρική κονσόλα δημιουργεί μια τρισδιάστατη αίσθηση καθώς ενώνει το ηχοσύστημα με τον λεβιέ ταχυτάτων και ταυτόχρονα αφήνει χώρο από το πίσω μέρος της για ένα κρυφό ράφι. Οι αντιρρήσεις μου σχετικά με την εργονομία της γεμάτης με μικρά κουμπάκια κονσόλας- παρά το γεγονός ότι είναι έντονες-δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να επισκιάσουν ούτε την καλή λειτουργία του κλιματιστικού, ούτε φυσικά το πετυχημένο αισθητικό αποτέλεσμα. Στο αυτοκίνητο της δοκιμής η κονσόλα και κάποιες λεπτομέρειες στις πόρτες είναι εξοπλισμένες με μια ανοιχτόχρωμη πραγματική ξύλινη επένδυση που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το πολυτελές δέρμα των καθισμάτων και ξεκουράζει το μάτι και το μυαλό. Σε γενικές γραμμές το ξύλο με ενοχλεί στα αυτοκίνητα, όμως στο V50 νομίζω ότι προσφέρει πολύ στον οικογενειακό χαρακτήρα του αυτοκίνητου. Ο πίνακας οργάνων δεν έχει να παρουσιάσει κάτι το αξιοσημείωτο, όμως η εργονομία και οι πληροφορίες που προσφέρει σε συνδυασμό με το on board computer τον κάνουν να ξεχωρίζει. Η ποιότητα των υλικών και η ποιότητα συναρμογής στο εσωτερικό βρίσκεται σε αρμονία με το σήμα της Volvo και έτσι δεν θα ακουστεί «τσικ» από τα ποιοτικά μαλακά πλαστικά ακόμα και εάν κινηθείτε σε χωματόδρομους. Στο εσωτερικό οι χώροι χωρίς να είναι κορυφαίοι θα βολέψουν εύκολα τις ανάγκες μιας τετραμελούς οικογένειας, ενώ τα 420 λίτρα του χώρου αποσκευών έχουν πολύ κανονικό σχήμα και χαμηλό κατώφλι φόρτωσης. Επιπλέον το πίσω μέρος του χώρου αποσκευών είναι φαρδύ και ψηλό κάτι που θα εκτιμηθεί πολύ από τους γονείς, αφού χωράει με ευκολία τα παιδικά καροτσάκια και ποδήλατάκια. Η θέση του οδηγού ρυθμίζεται ηλεκτρικά, ενώ τα θερμαινόμενα δερμάτινα καθίσματα καταφέρνουν να ισορροπούν με επιτυχία μεταξύ της σπορ πλευρικής στήριξης και της άνεσης που απαιτεί ο χαρακτήρας του αυτοκίνητου. Ο κινητήρας των 1,800 κ.εκ αποδίδει 125 ίππους και εντυπωσιάζει με τα αποθέματα ροπής και την ζωντάνια του στις μεσαίες στροφές χωρίς όμως να απογειώνει τις επιδόσεις του αυτοκίνητου. Η πιο καλή περιοχή του είναι μεταξύ 3,500 και 4,000 σαλ όπου στις πρώτες τρεις σχέσεις τραβάει τόσο δυνατά που στην αρχή θα σας κάνει να νομίζετε ότι κάτω από το καπό θα βρείτε κάποιο- μικρό- turbo… Το ταχύμετρο με λίγη υπομονή θα δείξει ακόμα και 200 χλ/ω, όμως οι απόλυτες επιδόσεις στην επιτάχυνση τελικά είναι μέτριες. Επιπλέον ο κινητήρας-ιδιαίτερα μέσα στην πόλη-αποδείχθηκε παρκάρισμα. Η ανάρτηση είναι ακριβώς η ίδια με του S40-αποτελείται από πολλαπλούς συνδέσμους στον πίσω άξονα και ευθύνεται για τον υψηλό βαθμό που σκοράρει το V50 τόσο στον τομέα της άνεσης όσο και στην αίσθηση τη λαίμαργος καθώς χρειαζόταν από 11-11,5 λίτρα/100 χλμ. Το πεντάρι κιβώτιο έχει σωστή κλιμάκωση, όμως η αίσθηση του επιλογέα και οι μεγάλες σχετικά διαδρομές χαλάνε την γενική εικόνα χωρίς όμως να ενοχλούν. Το τριάκτινο τιμόνι με την δερμάτινη επένδυση της στεφάνης παρέχει πολύ καλή αίσθηση του δρόμου και βοηθά ταυτόχρονα στην κίνηση στην πόλη- καθώς χαρίζει μια εντυπωσιακά μικρή ακτίνα στροφής που θα βοηθήσει στις αναστροφές και τος ασφάλειας που παρέχει στον οδηγό όταν εκείνος ζητήσει το «κάτι παραπάνω»-και αυτό παρά το λίγο μεγαλύτερο βάρος που καλείται να διαχειριστεί. Στο ύψος τους στέκονται και τα φρένα που με τα τέσσερα δισκόφρενα και το απόλυτα διακριτικό ABS δεν θα προβληματίσουν ποτέ με την αντοχή τους, ενώ διακρίνονται ταυτόχρονα για την καλή τους αίσθηση στο μεσαίο πεντάλ. Μέσα στην πόλη το V50 θα κινηθεί με άνεση με τις αναρτήσεις να απορροφούν τις κακοτεχνίες και τον ροπάτο κινητήρα να περιορίζει την ανάγκη χρήσης του επιλογέα. Το παρκάρισμα με το parking assist είναι μια εύκολη διαδικασία που κάνει το μεγάλο μήκος του αυτοκίνητου να βολεύεται εύκολα σε θέσεις που αρχικά δεν γεμίζουν το μάτι. Η ορατότητα είναι εξαιρετική και ξεπερνά με ευκολία εκείνη του S40 κάνοντας το station wagon ιδανικό για τις αστικές μετακινήσεις μεγάλων οικογενειών. Η καλή ηχομόνωση και το πολιτισμένο περιβάλλον που δημιουργεί το «περιποιημένο» εσωτερικό ξεκουράζουν το μυαλό του οδηγού της πόλης. Το V50 όμως έχει φτιαχτεί για να ταξιδεύει -και πράγματι στον αυτοκινητόδρομο μοιάζει να βρίσκεται στο σπίτι του. Η ανάρτηση δεν είναι σφικτή απορροφώντας τις ανωμαλίες των ελληνικών αυτοκινητόδρομων χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να παρατηρούνται τάσεις πλεύσης ή ασάφειες. Το μικρομεσαίο Staion Wagon της Volvo αδιαφορεί για την μεγάλη πλευρική του επιφάνεια και βοηθούμενο από θετικό τιμόνι του ταξιδεύει ανεπηρέαστο από τους πλάγιους ανέμους. Παράλληλα όσο δεν το παρακάνουμε στρίβει στις παρατεταμένες στροφές με πολύ παράνομες ταχύτητες. Όταν το παρακάνουμε τότε η υποστροφή θα κάνει πρώτη την εμφάνιση της, όμως θα διορθωθεί αμέσως από το πολύ καλό ESP χωρίς αλλά παρατράγουδα. Και ενώ η απουσία αεροδυναμικών θορύβων στο εσωτερικό με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη δεν συνέβη το ίδιο με την ηχομόνωση από το τμήμα του κινητήρα που θα μπορούσε να είναι καλύτερη- καθώς σε ταχύτητες από 130 μέχρι 150 χλμ/ω υπάρχει ένας βόμβος από το μοτέρ ο οποίος οφείλεται στην κοντή 5^η ταχύτητα που αναγκάζει τον κινητήρα να γυρνά με πολλές στροφές. Όταν αφήσουμε τον αυτοκινητόδρομο, το V50 αποδεικνύει για μια ακόμα φορά τις αρετές του. To V50 θα ταξιδέψει τον οδηγό του και αλλά 3-4 άτομα γρήγορα και με ασφάλεια παντού χωρίς να ανεβάσει τους σφυγμούς του οδηγού με ιδιοτροπίες στην συμπεριφορά του. Τα περιθώρια πλευρικής πρόσφυσης- με, ή χωρίς τα ηλεκτρονικά συστήματα θα καλύψει τις ανάγκες του 95% των οδηγών. Το V50 είναι ρυθμισμένο να παραμένει ουδέτερο και όταν πιεστεί σε πρώτη φάση θα υποστρέψει, ενώ στην συνέχεια θα αναλάβουν τα διακριτικά ηλεκτρονικά συστήματα. Εάν απενεργοποιηθεί το ESP τότε το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται ο οδηγός είναι οι μεγάλες ποσότητες ελκτικής πρόσφυσης που χαρίζουν οι κινητήριοι τροχοί -με τα έξτρα 205/45/17 ελαστικά να αρνούνται να σπινάρουν. Αυτό εξηγεί εν μέρη την πολύ καλή λειτουργία του ESP και κάνει ξεκάθαρό ότι ο κινητήρας είναι τελικά λίγος για το πλαίσιο που αναζητά τον γνωστό πεντακύλινδρο κινητήρα για να συγκινηθεί. Το τιμόνι δεν παρουσιάζει κανένα κλότσιμα κατά την επιτάχυνση ενώ οι τροχοί βρίσκουν εύκολα πρόσφυση και σπινάρουν δύσκολά ακόμα και σε γυαλιστερές φουρκέτες. Το πίσω μέρος αρνείται πεισματικά να βγει από την τροχιά του και για να συμβεί αυτό χρειάζεται βοήθεια από το χειρόφρενο-νομίζω όμως ότι αυτό δεν ενδείκνυται για ένα τέτοιο αυτοκίνητο. Με λίγα λόγια το Volvo V50 είναι ρυθμισμένο να είναι ασφαλές και δεν διανοείται να κάνει παιχνίδια με την ουρά του για να πλασαριστεί σε μια στροφή- αδιαφορώντας για οδηγούς σαν και εμένα που θα επιθυμούσαν κάτι τέτοιο μερικές φορές. Με ακόμα πιο λίγα λόγια στις στροφές το V50 είναι απόλυτα ασφαλές, αλλά είναι μάλλον βαρετό! Το Volvo V50 είναι η ολοκλήρωση ενός πολύ καλού αυτοκινήτου που τοποθετεί την Volvo κοντά στην κορυφή μιας από τις πιο δημοφιλείς κατηγορίες της Ευρωπαϊκής αγοράς. Ο άνθρωπος που θα το προτιμήσει είναι ο συνειδητοποιημένος οικογενειάρχης που έχει και το ξεχωριστό γούστο και την θέληση να διαφέρει από τις προτάσεις του γερμανικού ανταγωνισμού. Η όμορφη και πρακτική σχεδίαση, η πολυτέλεια και ποιότητα του V50 τόσο στην οδήγηση όσο και στα υλικά κατασκευής του το κάνει να ξεχωρίζει από τα αυτοκίνητα τόσο της κατηγορίας του όσο και άλλων «γειτονικών» κατηγοριών. Πρόκειται για ένα αυτοκίνητο που χάρηκα να κυκλοφορώ μαζί του και το οποίο -με απόλυτα λογικά κριτήρια- ευχαρίστως θα το αγόραζα παρά την τσιμπημένη τιμή πώλησης.

Δεν με ευχαρίστησε

• Οι μέτριες επιδόσεις και η τσιμπημένη τίμη.
• Το μέτριο κιβώτιο ταχυτήτων και η κάπως υψηλή κατανάλωση.

Θα θυμάμαι

• Το χαλαρωτικό εσωτερικό με την ποιοτική του αίσθηση και την πρακτικότητα των χώρων.
• Την απόλυτα ασφαλή οδική συμπεριφορά σε όλες τις συνθήκες.

Ισμήνη Φαμπιάτου

Mazda 2 1.5

Το Mazda 2 είναι ένα αυτοκίνητο του οποίου η πρωτότυπη εμφάνιση του επιτρέπει να να έχει το χρώμα της χρυσόμυγάς χωρίς να ντρέπεται! Το σίγουρο είναι ότι όταν το σχήμα ενός αυτοκινήτου είναι πραγματικά ενδιαφέρον- και φρέσκο, τότε ακόμα και αυτό το περίεργο πράσινο χρώμα δείχνει να του ταιριάζει! Τα σχιστομάτικα φωτιστικά σώματα και η χαμογελαστή μάσκα συνδυάζονται περίφημα και δημιουργούν μια συμπαθητική φατσούλα που σε κερδίζει αμέσως. Στην συνέχεια οι πολλές καμπύλες γραμμές κάνουν το μικρομεσαίο ιαπωνικό αυτοκίνητο να δείχνει πρωτότυπο και αεροδυναμικό, κάτι που σίγουρα το κάνει πιο ποθητό στους νεώτερους ηλικιακά οδηγούς. Το Mazda 2 μοιράζεται το ίδιο πάτωμα με το νέο Ford Fiesta, κάτι που εξηγεί τις ελαφρά μειωμένες διαστάσεις σε σχέση με το μοντέλο που αντικαθιστά. Παρόλο που το μήκος του δεν ξεπερνά τα 3,9 μέτρα -χάρη κυρίως το μεγάλο μεταξόνιο, οι χώροι στο εσωτερικό και τα 250 λίτρα του χώρου των αποσκευών θα ικανοποιήσουν απόλυτα μια τετραμελή παρέα. Παράπονα θα έχουν μόνο όσοι το ύψος τους ξεπερνά το 1,80μ, καθώς στο πίσω κάθισμα η χαμηλή οροφή του στρογγυλεμένου αμαξώματος θα κάνει τα κεφάλια τους να βρίσκονται σε επαφή με τον ουρανό. Το εσωτερικό του 2 με στεναχώρησε λιγάκι -όχι γιατί δεν είναι ποιοτικό, αλλά επειδή η Mazda με έχει κακομάθει με τα πρωτότυπα και ευφάνταστα ταμπλό με τα οποία χρόνια τώρα εξοπλίζει τα αυτοκίνητα της. Το κεντρικά τοποθετημένο ταχύμετρο πλαισιώνεται από ένα υπερβολικά μικρό στροφόμετρο από αριστερά και ένα εξίσου μικρό πολυόργανο από δεξιά. Το αποτέλεσμα του πίνακα οργάνων σε συνδυασμό με την τουλάχιστον περίεργη αισθητικά κεντρική κονσόλα -που είναι φτιαγμένη από ένα φτηνό πλαστικό- είναι φτωχό και σίγουρα αδικεί το Mazda 2 το οποίο εξωτερικά τουλάχιστον κέρδισε αμέσως το μάτι μου. Το εσωτερικό είναι κάπως σκοτεινό και κλειστοφοβικό-αν και οφέιλω να αναφέρω ότι η ποιότητα των υπόλοιπων υλικών είναι σε πολύ καλό επίπεδο, ενώ η γνωστή ιαπωνική συναρμογή είναι παρούσα με αποτέλεσμα να μην υπάρχει υποψία τριγμού. Η θέση οδήγησης είναι πολύ καλή με το χέρι να πέφτει ακριβώς πάνω στο λεβιέ του καλού κιβωτίου, ενώ τα πάντα- εκτός από το ντουλαπάκι με το περίεργο ράφι που ενοχλεί-είναι εργονομικά σχεδιασμένα να βρίσκονται ακριβώς εκεί που πρέπει. Η ορατότητα είναι εξαιρετική παρά το μικρό ύψος της οροφής -και σε αυτό βοηθά σίγουρα το κρύσταλλο της πίσω πόρτας που κατεβαίνει μέχρι πολύ χαμηλά. Κατά τα αλλά υπάρχουν παντού λεπτομέρειες όπως οι πίσω πόρτες (που ανοίγουν διάπλατα σε γωνία σχεδόν 90^ο διευκολύνοντας την είσοδο) που δείχνουν την προσοχή που έχουν δείξει οι σχεδιαστές στην κάθε λεπτομέρεια. Ο γνωστός δεκαεξαβάλβιδος κινητήρας των 1,500 αποδίδει 103 ίππους στις 6,000 σαλ και 14 κιλά ροπής στις 4,000 σαλ. Μπορεί οι ίπποι να μην φαίνονται πολλοί, όμως το κοντό σασμάν, η καλή αεροδυναμική και το χαμηλό βάρος των 955 κιλών βοηθά το 2αρι να επιταχύνει στα 100 χλμ/ω σε σχεδόν 10 δευτερόλεπτά και να δείχνει στο ταχύμετρο 200 χλμ/ω. Οι αναρτήσεις δεν καινοτομούν- και έτσι θα βρείτε ότι αποτελούνται τα κλασικά γόνατα εμπρός και τον ημιάκαμπτο άξονα πίσω, όμως η ρύθμιση τους ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα του αυτοκινήτου. Τα αμορτισέρ είναι προσανατολισμένα προς την άνεση- όπως και οι μαλακές αντιστρεπτικές, και επιτρέπουν αρκετά μεγάλες κλίσεις στις στροφές. Από την άλλη πλευρά η συμπεριφορά του πίσω άξονα είναι αξιοπρεπής και δεν θα σας κουράσει με αναπηδήσεις και μετατοπίσεις του πίσω μέρους. Οι αναρτήσεις του Mazda 2 μπορεί να μην είναι σπορτίφ όμως σε συνδυασμό με την καλή ηχομόνωση προσδίνουν μια ποιότητα κύλισης που θυμίζει κάτι από αυτοκίνητα μεγαλύτερης κατηγορίας. Αντίθετα εκτός τόπου και χρόνου είναι τα φρένα καθώς τα πίσω ταμπούρα θα κουραστούν εύκολα σε μια κατηφορική διαδρομή με φορτωμένο το αυτοκίνητο. Το Mazda2 νοιώθει σαν στο σπίτι του όταν κινείται στην πόλη, και οι μικρές του διαστάσεις θα κάνουν το παρκάρισμα και τους ελιγμούς στα στενά παιχνιδάκι. Στον αυτοκινητόδρομο χάρη στο αεροδυναμικό αμάξωμα το «2» κινείται γοργά, πολιτισμένα και οικονομικά καταναλώνοντας πάντα κάτω από 8 λίτρα/ 100 χλμ.. Οι αναρτήσεις απορροφούν τις ανωμαλίες αυτών που δεν συντηρούν σωστά τους δρόμους μας, όμως τελικά και παρά το ακριβές τιμόνι το αυτοκίνητο είναι αρκετά ευπαθές στους πλευρικούς ανέμους. Στο επαρχιακό δίκτυο οι κλίσεις του αμαξώματος σε προειδοποιούν για την υποστροφή που έρχεται σχετικά γρήγορα, όμως το πίσω μέρος είναι ακλόνητο. Θα έλεγα ότι για τον χαρακτήρα του το Mazda 2 είναι ασφαλές και προβλέψιμό χωρίς όμως να σε προκαλεί να το ψάξεις παραπέρα. Αν με ρωτούσαν(…που ευτυχώς δεν με ρωτάνε) δεν θα το ψήφιζα για αυτοκίνητο της χρονιάς λόγω του φτηνού στην εμφάνιση ταμπλό και την υψηλή τιμή του (σχεδόν €16,000 στο αυτοκίνητο της δοκιμής)- όμως η πρωτότυπη εμφάνιση, οι επιδόσεις του και η οικονομία καυσίμων που επιτυγχάνει είναι κάποια από τα πλεονεκτήματα που θα με έκαναν να το σκεφτώ σοβαρά. Το σίγουρό είναι ότι αποτελεί μια από τις κορυφαίες προτάσεις της αγοράς –και σίγουρα πρέπει να το συμπεριλάβετε στην λίστα σας εάν ψάχνετε ένα πρακτικό και ευρύχωρο μικρομεσαίο αυτοκίνητο.

Δεν με ευχαρίστησε

• Η έλλειψη φαντασίας στο μουντό εσωτερικό και το περιορισμένο ύψος για τα κεφάλια των πίσω επιβατών.
• Η τσιμπημένη τιμή και τα ταμπουρά στον πίσω άξονα.

Θα θυμάμαι

• Την όμορφη εξωτερική σχεδίαση και την αρίστη εργονομία
• Την ποιότητα κύλισης και την οικονομία στα καυσιμα

Ισμήνη Φαμπιάτου

Mini Cooper S Sidewalk

Τώρα το καλοκαίρι που τα cabrio έχουν την τιμητική τους, η απόδραση σε ένα κοντινό νησί με ένα Mini Cooper S Sidewalk ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Είναι ελάχιστες οι φορές που ο έντονός χαρακτήρας που εκπέμπεται από ένα αυτοκίνητο σημαδεύει στην μνήμη μου σε ένα μέρος που επισκεπτομαι. Το Mini Sidewalk και η Κύθνος είναι πια μέσα στο μυαλό μου συνδεδεμένα σε μια έντονη και όμορφη ανάμνηση. Το Mini εμφανισιακά ολοκληρώνεται στην ανοικτή του έκδοση μαγνητίζοντας τα βλέμματα από όπου και περνάει. Κάτι η κλασική «γνώριμη» φυσιογνωμία του που δεν μπερδεύεται με τίποτα άλλο, κάτι οι πανέμορφές μαύρες ζάντες και πάνω από όλα το «κακό» μαύρο χρώμα που συνδυάζεται μοναδικά με τα ποιοτικά καφέ δερμάτινα καθίσματα της έκδοσης sidewalk-κάνουν το σύνολο να σταματά τον χρόνο και τις συζητήσεις από όπου και αν περνά. Με κλειστή την οροφή και ανοιχτά τα παράθυρα το mini cooper- χάρη στο κοντό και φαρδύ αμάξωμα του- έχει μια άγρια ομορφιά που θυμίζει αμερικάνικο hot rod! Και όλα αυτά ενώ ακόμα δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του … δηλαδή την οροφή του! Μόλις συμβεί αυτό τότε τα στόματα ανοίγουν από θαυμασμό! Η κουκούλα ανοίγει φυσικά ηλεκτρικά με τους διακόπτες που βρίσκονται σε μια κονσόλα πάνω από τον καθρέπτη και αποκαλύπτει ένα όμορφο και γνώριμο ταμπλό. Η τοποθέτηση του συστήματος πλοήγησης στη θέση του υπερμεγέθους ταχύμετρου –με την ταυτόχρονη μεταφορά του στην κολώνα του τιμονιού δίπλα στο στροφόμετρο, έχει κάνει το εσωτερικό πιο αρμονικό και όμορφο χωρίς τις αισθητικές υπερβολές (βλ. το μεγαλύτερο ταχύμετρο του κόσμου!) που με είχαν ενοχλήσει στο απλό μοντέλο. Το δερμάτινο τιμόνι που φιλοξενεί τα χειριστήρια του cruise control και του ηχοσυστήματος, είναι χορταστικό στην αφή ενώ οι ιδιαίτεροι διακόπτες «αεροπορικού τύπου» μπορεί να είναι ιδιαίτεροι όμως δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην εργονομία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα καθίσματα, τα οποία είναι κουκλίστικα στην όψη χωρίς όμως να έχουν την πλευρική στήριξη που απαιτεί το θεϊκό κράτημα του αυτοκινήτου. Σε ότι αφορά τους χώρους στα πίσω καθίσματα και τον χώρο αποσκευών.. τι να πω-δεν θα πω τίποτα! Προφανώς δεν αποτελούσαν προτεραιότητα των σχεδιαστών της BMW! Προτεραιότητα όμως ήταν η ποιότητα των υλικών και η δεμένη κατασκευή του αμαξώματος, αφού τίποτα δεν τρίζει στο εσωτερικό, ενώ οι στρεβλώσεις του ανοικτού αμαξώματος απλά απουσιάζουν ακόμα και στους χωματόδρομους που αναγκάστηκα να κινηθώ. Ο κινητήρας που αποδίδει με την βοήθεια ενός turbo 175 ίππους και 22.5 κιλά ροπής στις 3.000 σαλ- έχει δυο ρόλους και τα καταφέρνει καλά στον έναν και τελεία στον δεύτερο. Τα καταφέρνει τέλεια είναι στην αίσθηση και στον θόρυβο που πραγματικά πωρώνει τον οδηγό! Στην επιτάχυνση όταν το turbo μπαίνει στο παιχνίδι μετά τις 2.200 σαλ και παράγει έναν ήχο παρόμοιο με εκείνον που έκανε η μετάδοση του παλιού Mini , ενώ με το που σηκώνεται το πόδι από το γκάζι η εξάτμιση κάνει 3με 4 σκασίματα που σου φτιάχνουν την διάθεση. Αυτό που δεν κάνει τέλεια- αλλά απλά καλά- είναι το πώς διαχειρίζεται τα σχεδόν 1350 κιλά του γεροδεμένου αμαξώματος. Παρά την βοήθεια του θετικότατου και αρκετά κοντού 6αριου κιβωτίου- και ενώ οι επιδόσεις είναι καλές με 7.6 για 0-100 και 215 χλμ/ω τελικής, στην πράξη ενοχλεί το γεγονός ότι ο κινητήρας κάτω από τις 2.200 δεν κάνει πολλά πράγματα. Από την άλλη πλευρά η διάρκεια και η ευστροφία του θα ικανοποιήσει καθώς ο κινητήρας δεν κρεμάει ή λαχανιάζει ακόμα και όταν φτάσει στον κόφτη των 7,100σαλ. Η δύναμη όσο βρίσκεται μέσα στην περιοχή λειτουργίας είναι ικανοποιητική, όμως σε καμία περίπτωση δεν εντυπωσιάζει. Τα φρένα θα μπορούσαν να είναι λίγο καλύτερα καθώς το δάγκωμα τους δεν είναι αυτό που θα περίμενα από ένα BMW, ενώ η απόδοσή τους επηρεάζεται από το πολύ μεγάλο βάρος του αυτοκινήτου-και τελικά ο οδηγός αναγκάζεται να βάζει αρκετή δύναμη στο πετάλι. Αρκετή δύναμη χρειάζεται και το αμπραγιάζ που όπως και το τιμόνι, είναι σκληρό και μάλλον θα κουράσει μια γυναίκα οδηγό. Τουλάχιστον σε ότι αφορά το τιμόνι το βάρος εξισορροπείται από την φανταστική αίσθηση του συστήματος στον δρόμο, καθώς η κοντή κρεμαγιέρα μεταφέρει στα χέρια ακόμη και την παραμικρή υποψία γλιστρήματος του αυτοκινήτου στην στροφή. Το Mini Cooper S Cabriolet χωρίς να είναι μαλακό δεν χαρακτηρίζεται σαν «τούβλο» χαρίζοντας μια άνετη καθημερινή συμβίωση τόσο στον αυτοκινητόδρομο όσο και στις στροφές. Σε καμία περίπτωση δεν έχει τις σκληρές αναρτήσεις του κλειστού μοντέλου κάτι που σίγουρα έχει να κάνει με την μικρότερη ακαμψία του ανοικτού αμαξώματος. Αυτό σε συνδυασμό με την πίσω ανεξάρτητη ανάρτηση και τα μαλακά καθίσματα κάνουν τις λακκούβες της πόλης να μην ενοχλούν όσο θα περίμενε κάνεις από ένα τόσο χαμηλό και σπορ αυτοκίνητο. Το τιμόνι κόβει πολύ και έτσι το παρκάρισμα και οι αναστροφές στους στενούς δρόμους είναι μια εύκολη υπόθεση για το μικρό αυτοκίνητο. Αυτό όμως που δεν παίζεται με τίποτα είναι η ορατότητα προς τα πίσω που θα βασανίσει τον οδηγό όσο η οροφή είναι κλειστή. Ο συνδυασμός της φαρδιάς πίσω κολώνας, του μικρού πίσω παράθυρου και του roll bar -που προστατεύει τους πίσω επιβάτες σε περίπτωση ανατροπής, κάνουν την όπισθεν μια δύσκολη άσκηση και την αλλαγή λωρίδας στην λεωφόρο μια επικίνδυνη διαδικασία. Παράλληλα η κατανάλωση ξεπερνά σε κάθε περίπτωση τα 12 λίτρα, ενώ αν είστε «κυνηγός των φαναριών» τότε ετοιμαστείτε να καταναλώσετε πάνω από 17 λιτρα/100χλμ. Έτσι είναι οι κινητήρες τούρμπο τι να κάνουμε… Όμως το sidewalk παρά την ονομασία του δεν φτιάχτηκε για την πόλη και αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή που το αυτοκίνητο απελευθερώνεται από τα δεσμά της. Στον αυτοκινητόδρομο η κουκούλα εντυπωσιάζει με την έλλειψη αεροδυναμικών θορύβων και με την απουσία πάσης φύσεως τριγμών. Η 6^η βοηθά στην ησυχία των επιβατών, καθώς ο σπορτίφ θόρυβος που φτάνει στο εσωτερικό από τον κινητήρα δεν ενοχλεί σε καμία περίπτωση. Ακόμα και με ανοικτή οροφή οι εμπρός επιβάτες νοιώθουν άνετα σε ταχύτητες μέχρι τα 140 σε αντίθεση-δυστυχώς- με τους πίσω που …τους παίρνει και τους σηκώνει! Η ουσία όμως είναι ότι το MINI ταξιδεύει ακλόνητο και επιτρέπει στον οδηγό να διατηρεί υψηλή μέση ταχύτητα. Η κατανάλωση στον αυτοκινητόδρομο κυμαίνεται στα 9,5 λίτρα, όμως το μικρό ντεπόζιτο θα σας αναγκάσει να σταματήσετε για ανεφοδιασμό σε περίπου 330 χιλιόμετρα. Από την άλλη το ακλόνητο πάτημα του αυτοκινήτου και η «αναισθησία» του στους πλευρικούς ανέμους θα σας ενθουσιάσει στις ανοικτές καμπές και θα σας κάνει να ανυπομονείτε για την στιγμή που βρεθείτε στην αγαπημένη σας ορεινή διαδρομή. Ξύπνησα μαζί με τον ήλιο ένα πρωινό στην Κύθνο και για να την σκαπουλάρω προφασίστηκα ότι θα πάω για φωτογραφίες του αυτοκινήτου με το καλοκαιρινό πρωινό φως. Πλησιάζοντας τον 7^ο μήνα της εγκυμοσύνης πρέπει να προσέχω- και επειδή με μερικά αυτοκίνητα παρασύρομαι εύκολα, ο «καλός μου» έχει αναλάβει να με αποτρέπει από το να οδηγάω στο όριο τα γρήγορα αυτοκίνητα που δοκιμάζω. Όμως στις 5,30 το πρωί νύσταζε πολύ για να με σταματήσει! «Μην τρέξεις» ψέλλισε και γύρισε πλευρό! Άνοιξα την οροφή και η πρωινή δροσιά με άγγιξε πριν ο κινητήρας του Mini ταράξει την απόλυτη ησυχία. Εκπέμπει αρκετό θόρυβο στο περιβάλλον-και καλά κάνει! Ο δρόμος από την Χώρα στα Λουτρά ήταν άδειος και γεμάτος κλειστές στροφές και φουρκέτες. Έκλεισα τα ηλεκτρονικά βοηθήματα και άρχισα να γνωρίζομαι με το «μικρό» πύραυλο των γερμανών. Το τιμόνι είναι βαρύ-αλλά γρήγορο, ενώ ο ήχος που παράγεται από την μηχανή οδήγησης που πιλοτάρω ενισχύεται από τα βράχια του στενού δρόμου. Σε κάθε επιτάχυνση ένας μηχανικός θόρυβός που προέρχεται από το τούρμπο και θυμίζει τον ήχο από αγωνιστικό ασυγχρόνιστο σασμάν κάνει αισθητή την παρουσία του μετά τις 2,200 σαλ. Πατάω βαθιά το γκάζι και αρχίζω να μαζεύω χιλιόμετρα στην κατηφορική διαδρομή έχοντας πια αθετήσει την υπόσχεση μου … Πώς να πας σιγά με ένα αυτοκίνητο που έχει τέτοιο ήχο? Άρχισα να στρίβω τις πρώτες στροφές όταν διαπίστωσα ότι όσο πατούσα το γκάζι το αυτοκίνητο έκλεινε την τροχιά του μέσα στην στροφή κάνοντας με αμέσως να υποψιαστώ ότι μάλλον εκεί μπροστά υπάρχει ένα μπλόκε διαφορικό… Η υποψία μου έγινε βεβαιότητα όταν στην έξοδο της στροφής το τιμόνι δεν κλώτσαγε καθόλου και έβαζε στον δρόμο όλη την δύναμη χωρίς το παραμικρό σπινάρισμα! Κόλαση! Την επόμενη ημέρα πήρα τηλέφωνο στην BMW για να βεβαιωθώ για την ύπαρξη ή όχι μπλοκέ, αλλά δεν ήταν σίγουροι για να μου πούνε. Δεν χρειάζομαι την επιβεβαίωση τους, εγώ είμαι σίγουρη-και αν κάνω λάθος τότε είναι μαγκιά των γερμανών που έχουν πετύχει να περνά τόσο ομαλά η δύναμη στον δρόμο. Στην πρώτη κατηφορική φουρκέτα που συνάντησα άφησα το γκάζι πιο νωρίς για να ακούσω τα σκασίματα της εξάτμισης. Η εξάτμιση με το που αφήνετε το γκάζι κάνει τρία σκασίματα εάν έχει περίπου 3,500 σαλ -και πέντε με έξι σκασίματα εάν γυρνά κοντά στις 6,000σαλ. Πώρωση! Πίεσα τα φρένα και προσπάθησα να γυρίσω το πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Μάταια… Ήθελε πιο πολύ ταχύτητα.για να ανησυχήσω την πίσω ανάρτηση- και η κορούλα μου μέσα στην κοιλία μου διαμαρτυρήθηκε έντονα. Είπα να συγκρατηθώ, αλλά είμαι σίγουρη ότι άκουσα μια φωνή που έλεγε :«έλα τώρα δυο στροφές μόνο»- και την άκουσα! Έφτασα την τελευταία στιγμή και πίεσα τα σκληρά φρένα στα όρια τους για να καταφέρω να ελαφρώσω λίγο το πίσω μέρος- και μετά, με το που ακούμπησα το γκάζι το αυτοκίνητο σημάδεψε με άνεση το εσωτερικό της στροφής. Το μπροστινό διαφορικό έκανε το θαύμα του και εκτόξευσε το αυτοκίνητο μέσα στην μικρή ευθεία που ακολουθούσε πριν την επόμενη φουρκέτα. Τα φρένα με φανερή πια την δυσαρέσκεια τους με βοήθησαν μαζί με ένα φλικ να πλασάρω το Cooper S στην επόμενη φουρκέτα, την ώρα που πατώντας το γκάζι απότομα στο πάτωμα περίμενα να κάνω τους εμπρός τροχούς να σπινάρουν… Τζίφος! Καμία ανησυχία από τους μπροστινούς τροχούς που έβρισκαν πάντα τον τρόπο να βρουν πρόσφυση στην κατηφορική διαδρομή με το καλό οδόστρωμα. Προφανώς πρέπει να πας πιο γρήγορα από όσο μια έγκυος γυναίκα μπορεί να αντέξει για να ζορίσεις αυτό το Mini…Τα τελευταία χρόνια το έχει η τύχη μου και όταν οδηγώ καλά αυτοκίνητα είμαι έγκυος! Στις Σέρρες με το Sti προσπαθησα να κρατηθώ και δεν τα κατάφερα, όμως τώρα εγκατέλειψα τις προσπάθειες πριν να βρω τα όρια του Mini. Κάποια άλλη φορά ίσως.... Το σίγουρο είναι ότι το κουκλίστικο αυτοκινητάκι που στις περισσότερες περιπτώσεις θα αγοραστεί από όμορφες κοπέλες με μοναδικό σκοπό να το φυλακίσουν στους δρόμους της Αθήνας, έχει φοβερά περιθώρια και δυνατότητες. Είναι απολαυστικό στην οδήγηση του, πανέμορφο και κυρίως… το γερμανικό Mini δικαιούται να γράφει «Cooper S» στο σηματάκι του- ίσως περισσότερο και από το αρχέτυπο Αγγλικό!

Δεν με ευχαρίστησε

• Η αστρονομική τιμή των €39,000 τα μέτρια φρένα και οι πίσω χώροι .
• Η ανύπαρκτη ορατότητα στην «πίσω νεκρή γωνία» και η έλλειψη δύναμης χαμηλά.

Θα θυμάμαι

• Εκείνο το καλοκαιρινό ξημέρωμα στην Κύθνο με την σωστή παρέα..

Ισμήνη Φαμπιάτου

Lancia Musa 1.4 16V

Η Lancia Musa είναι ένα ιδιόμορφο αυτοκίνητο που στοχεύει στις «γένους θηλυκού» οικογενειακές ανάγκες μετακίνησης- αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο το επόμενο βήμα για την ιδιοκτήτρια μιας Lancia Y. Η πρώην κάτοχος της μικρής Lancia Y η οποία χάρη στο όμορφο αυτοκίνητο κέντριζε το βλέμμα των αγοριών της πόλης κάποια στιγμή συνάντησε τον άντρα της ζωής της και τώρα έχει δημιουργήσει την δική της οικογένεια! Κακομαθημένη όπως ήταν από το απόλυτο και χλιδάτο στυλ της τετράτροχης Prada που οδηγούσε, όταν ήρθε το πρώτο της μωρό δεν χρειάστηκε να ψάξει πιο μακριά. από την ιταλική αντιπροσωπεία. Η Musa αποτελούσε για εκείνη μια φυσική συνέχεια. H Lancia με μια περιορισμένη ανανέωση στο μικρό πολυμορφικό μοντέλο της προσπάθησε να κρατήσει επίκαιρη την σιλουέτα της Musa αλλάζοντας την μάσκα με τα εμπρός φωτιστικά σώματα και προσθέτοντας μια σειρά LED στα πίσω φώτα πορείας. Η αλλαγές είναι μικρές και θέλει προσοχή για να τις εντοπίσει κανείς όμως καταφέρνουν να κάνουν αυτό που οι σχεδιαστές της ήθελαν: η ανανεωμένη Musa δείχνει ακόμα νέα και γοητεύει το κοινό της. Το σχήμα της δεν ξεφεύγει από τους περιορισμούς των πολυμορφικών αυτοκινήτων, όμως έχει αυτό «το κάτι» που την κάνει να ξεχωρίζει. Ίσως να είναι η ρομαντική ρετρό μάσκα της, οι όμορφές ζάντες ή ακόμα να είναι και τα νίκελ που πλαισιώνουν τα παράθυρά της, όμως αυτό το πολυμορφικό αυτοκίνητο κάνει αμέσως προφανές ότι είναι Lancia. Μην ψάξετε πουθενά για γονίδια intergralle γιατί θα κουραστείτε άδικα καθώς οι ιταλοί σχεδιαστές έχουν γυρίσει επιδεκτικά την πλάτη στην αγωνιστική παράδοση της εταιρείας. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι η όμορφη Musa στηρίζεται στο ταπεινό Fiat Idea με το οποίο και μοιράζεται τα ίδι�