Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια...

.. γεννήθηκα! Καθώς τώρα πια έγινα 30 χρόνων, αναρωτιέμαι γιατί πρέπει το σήμερα να μοιάζει λιγότερο συναρπαστικό από το χθες, ή το αύριο..
Το χθες έχει τις αναμνήσεις και μια γλυκιά γεύση από περασμένα νιάτα.
Το αύριο είναι η στιγμή που ελπίζουμε ότι όλες μας οι επιθυμίες και τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν.
Το σήμερα μοιάζει βαρετό, συνηθισμένο- τετριμμένο και γεμάτο προβλήματα.

Αναρωτιέμαι πως θα φαίνεται το σήμερα αν μπορούσα να το κοιτάξω από το χθες, ή από το αύριο.. Μάλλον κοιτώντας το σήμερα από το χθες θα έδειχνε συναρπαστικό και σίγουρα - αν μπορούσα να κοιτάξω το σήμερα από το μέλλον, θα έμοιαζε γλυκό και ρομαντικό!
Για αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να ζούμε το σήμερα όσο πιο δυνατά γίνεται- γιατί το σήμερα είναι συναρπαστικό, γλυκό και ρομαντικό.

Αυτά σκέφτηκα διαβάζοντας την ιστορία του αγαπημένου μας Fiat 500 και αργότερα 600- και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία και το πιθανό μέλλον του 500..

1936–2006

70 XPONIA FIAT 500

Η επανάσταση των «μικρών»

H έντονη κι ευρηματική προσωπικότητα των οχημάτων πόλης κάτω του λίτρου, με την υπογραφή της Fiat, πλησιάζει αισίως τις επτά δεκαετίες από την πρώτη εμφάνιση στον κόσμο της Αυτοκίνησης.

1936: Topolino

Αυτό που έλειπε από τις απόπειρες για την παραγωγή ενός μικρού οχήματος ήταν η ομοιογένεια: ισχυρά φρένα, μικρός αλλά δυνατός κινητήρας, χαμηλό κέντρο βάρους, όμορφη εμφάνιση. Όλα αυτά κατάφερε να τα εφαρμόσει η Fiat σε ένα τετράτροχο 569 κ.εκ., που παρουσιάστηκε το 1936. Το Topolino δημιουργήθηκε από δύο ταλαντούχους, τον Ντάντε Τζιακόζα και τον Αντόνιο Φέσια. Με ανεξάρτητη ανάρτηση στους εμπρός τροχούς και ισχύ 13 ίππων, ανέπτυσσε ταχύτητα 85 χιλιομέτρων, ενώ η κατανάλωση του 4κύλινδρου κινητήρα του σπάνια ξεπερνούσε τα έξι λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Η συμπεριφορά του θύμιζε αυτοκίνητο μεγαλύτερης κατηγορίας, η αισθητική του κέρδιζε το ενδιαφέρον και η διάταξη των εσωτερικών του χώρων κατακτούσε και τους πιο δύστροπους. Με βασική τιμή 8.900 λιρέτες το 1936, το «ποντικάκι» κατόρθωσε να να μείνει στην παραγωγή μέχρι το 1954, σε τρεις συνολικά εκδόσεις (Α, Β και C). Ως τότε αποτέλεσε το πιο επιτυχημένο αυτοκίνητο στην ιστορία της εταιρείας με 520.000 μονάδες, ενώ ήταν ο πρεσβευτής της νέας εικόνας της στον κόσμο: προσιτή, με καλό προϊόν και σεβασμό στο χαμηλό εισόδημα.

1957: Nuova 500

Η εταιρεία κατάφερε το 1957 να εφεύρει το αυτοκίνητο που θα ξεπερνούσε τον «μύθο» του Τopolino. Το μόνο κοινό σημείο του Nuova 500 με τον προκάτοχό του ήταν οι πόρτες, που άνοιγαν με την αντίθετη της «συμβατικής» φορά. Το νέο Fiat είχε δικύλινδρο αερόψυκτο κινητήρα 473 κ.εκ. ισχύος 13 ίππων τοποθετημένο πίσω και μικρότερες διαστάσεις από τον θρυλικό πρόγονο, ενώ η νεανική σχεδίαση και το σχήμα του μάλλον δεν ξεπεράστηκαν ποτέ. Έγινε αμέσως εμπορική επιτυχία, ενώ σύντομα ακολούθησαν οι εκδόσεις με ηλιοροφή και μηχανικό σύνολο 499 κ.εκ. Στον τύπο «F» -που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1965- αντεστράφη το άνοιγμα των θυρών και η ισχύς ανέβηκε στους 22 ίππους στις 4.000 σ.α.λ. Η τελευταία έκδοση της διαχρονικής σειράς ήταν η «R», που σταμάτησε να κατασκευάζεται το 1975. Στα 18 χρόνια της ζωής του το Nuova 500 αρίθμησε 4 εκατομμύρια μονάδες παραγωγής.

1991: η αναβίωση

Οι επιταγές της παγκόσμιας αγοράς και τα νέα δεδομένα στο χώρο του αυτοκινήτου που επικράτησαν στη δεκαετία του ’80, οδήγησαν την Fiat στην απόφαση να μην παρουσιάσει στη σειρά των μοντέλων της ένα νέο 500, από το 1975 κι έπειτα. Όμως, ο απόηχος της επιτυχίας εκείνου του αυτοκινήτου, παρέμενε άφθαρτος. Έτσι λοιπόν το 1991 κι ως το 1998 έκανε την εμφάνισή του το Cinquecento, που αναβίωνε μεν το θρυλικό όνομα, χωρίς όμως και να περιορίζεται στην κλασική «συνταγή» εκείνου του αυτοκινήτου: με 4κύλινδρους υδρόψυκτους κινητήρες των 700 και 900 κ.εκ., επισημοποιούσε τις αλλαγές της δεκαετίας του ’90: η μηχανική «καρδιά» μεταφέρθηκε μπροστά, οι διαστάσεις μεγάλωσαν και στο αυξημένο μεταξόνιό του «καταγράφηκε» περισσότερο ως μια διευρυμένη πρόταση για τα αυτοκίνητα κάτω του λίτρου.

2004: Trepiuno

Στην Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης, τον Μάρτιο του 2004, εμφανίστηκε εμπνευσμένο από το διαχρονικό «500» της δεκαετίας του 1950 ένα πρωτότυπο σχεδιασμένο από το Centro Stille, με το όνομα Trepiuno. Από όποια πλευρά και να το έβλεπε κανείς ήταν όμορφο και προσφιλές, ενώ φυσιογνωμικά σεβόταν απόλυτα τον πρόγονό του. Η ονομασία του αποδόθηκε ως ως «τρία συν ένα», δίνοντας έτσι έμφαση στην πρωτότυπη σε σύλληψη διάταξη των καθισμάτων οδηγού και επιβατών.

Καταλαβαίνετε τώρα τι εννοώ? Θα θέλατε να έχετε ένα έχετε ένα παλιό 500αρακι, ή ακόμα καλύτερα το φουτουριστικό Trepiuno, αλλά το Cinquecento φαντάζει "λίγο".

Και όμως το Cinquecento μπορείτε να το πάρετε τώρα, να πάτε βόλτες και να χαρείτε την ζωή σας.

Μην κάθεστε λοιπόν, ταξιδέψτε και οδηγήστε στο όριο!

Το ίδιο και με την ζωή...

Ismini Fabiatou