Είναι απλό να λέγεσαι -αλλά δύσκολο να είσαι-άνθρωπος.

Ξέρω ότι εδώ μιλάμε για αυτοκίνητα, όμως….

Πολλά από τα καλοκαιρινά μου Σαββατοκύριακα τα έχω περάσει στην Κορώνη- που για εμάς-τον άντρα μου και τον γιο μου- αποτελεί τον απόλυτο τόπο διακοπών. Στις 24-25 Αυγούστου στην πανέμορφη Πελοπόννησο, κάποιοι μικρόμυαλοι, μικρόψ**οι και άψυχοι κερατάδες έκαψαν μανάδες με παιδία, διέλυσαν οικογένειες και εξαφάνισαν τις περιουσίες των συνανθρώπων μας στο όνομα διαφόρων συμφερόντων τα οποία ελάχιστα με ενδιαφέρει ποια είναι… Πολύ περισσότερο όμως έκαψαν το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονιών μας (και των δικών τους μαζί αφού ακόμα και αυτοί οι υπάνθρωποι αναπαράγονται), έσπειραν το φόβο και τον πανικό σε μια ολόκληρη χώρα χωρίς να νοιώσουν ούτε για μια στιγμή τον παραμικρό οίκτο. Ήμουν εκεί και έζησα την φρίκη από κοντά. Εικόνες καταστροφής... έκλαψα πολύ! Για αυτούς τους κουραδόμαγκες της πεντάρας δεν θέλω να γράψω πολλά, εύχομαι μόνο εάν πιάσουν κάποιους από αυτούς να τους τιμωρήσουν με τον πιο αυστηρό τρόπο. Εύχομαι να υπάρχει κόλαση και να καούν εκεί-δεν θα ασχοληθώ άλλο μαζί τους. Όμως και εμείς οι υπόλοιποι που νοιώθουμε τόσο αθώοι για ότι έχει συμβεί έχουμε τις δικές μας εύθyνες -και είναι πολλές. Καταρχήν όλοι μας λίγο ή περισσότερο μεταχειριζόμαστε το περιβάλλον σαν να είναι το χωράφι μας -κάτι που φυσικά εκτός από εγωιστικό είναι και χαζό. Δεν θέλει πολύ για να κατανοήσουμε ότι ακόμα και το δικό μας οικόπεδο στην πραγματικότητα δεν είναι δικό μας, αφού σε μερικά, ή περισσότερα χρόνια είναι σίγουρο ότι θα ανακυκλωθούμε…Τόσο θα ζήσουμε...μέχρι να φύγουμε! Ο κόσμος μας, τα χωράφια μας και οι πατρίδες μας ανήκουν στα παιδία μας και στα παιδία τους-στις γενιές που θα έρθουν. Ας κάνουμε ότι μπορούμε για να σεβαστούμε το μέλλον των ανθρώπων που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα.
Όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με αυτόν τον τρόπο θα μάθουμε να κάνουμε ανακύκλωση, να κάνουμε οικονομία στα καύσιμα και θα σταματήσουμε να ρυπαίνουμε αλόγιστα στον πλανήτη μας.
Όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λογικά θα σταματήσουμε να πετάμε τα σκουπίδια μας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αυτά τα σκουπίδια μπορεί να ξεκινήσουν μια φωτιά..(το βλέπω κάθε μέρα)
Όταν πάψουμε να είμαστε ηλίθιοι θα πάψουμε να πετάμε τα ανάμενα τσιγάρα μας από το παράθυρο του πολυτελούς μας τζιπ διαολοστέλνοντας όποιον μας κάνει την παραμικρή παρατήρηση για τους κίνδυνους που μπορεί να προκαλέσει η πράξη μας. Σε εσένα αναφέρομαι λυπητερή οδηγίνα της Λ Διονύσου που στις 27/8 πέταξες το τσιγάρο σου έξω από το μαύρο CRV την ώρα που καιγόταν η πατρίδα σου και με έβρισες από πάνω.
Όταν αποκτήσουμε προοπτική θα σταματήσουμε να πετάμε τα μπουκάλια της μπύρας στην Θάλασσα μολύνοντας τις παραλίες μας. Αφιερωμένο στην παρέα με το Rover στην Ευδηλο της Ικαρίας που στις 3/8 πετάξανε μπροστά στα μάτια μου 6 αλουμινένια κουτάκια μπύρας στο λιμάνι και όταν τους παρακάλεσα να μην το κάνουν αυτό εκείνοι πέταξαν και την σακούλα…μαγκία!
Όταν αποκτήσουμε συνείδηση της προσωρινότητας της ύπαρξης μας τότε θα μπορέσουμε να νοιώσουμε και να λειτουργήσουμε σαν άνθρωποι. Αυτά που χρειάζεται να κάνουμε για να αξίζουμε το όνομα "άνθρωποι" είναι πολύ απλά-αυτά όμως που πρεπει να κάνουμε για να τα εφαρμόσουμε είναι δύσκολα, ή μαλλον άβολα...

Δυστυχώς κάθε μέρα που περνά αποτυγχάνουμε οικτρά....

Ισμήνη Φαμπιάτου