Hyundai i30 1.4

Υπάρχει κάποιος που δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι οι Κορεάτες έχουν αλλάξει σελίδα στην αυτοκινητιστική τους πορεία? Μάλλον όχι! Ένα σημαντικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή πρέπει να έπαιξε το γεγονός ότι οι διεθνείς προδιαγραφές ασφάλειας έχουν γίνει πια πολύ αυστηρές και ότι σίγουρα ο ανταγωνισμός μεταξύ των κατασκευαστών έχει γίνει πλέον αδυσώπητος. Κατά την γνώμη μου όμως αυτό που καθόρισε την πορεία της αυτοκινητοβιομηχανίας αυτής της μακρινής χώρας είναι το γεγονός ότι η Hyundai ωρίμασε! Μην έχοντας κάποια μακρά παράδοση στην κατασκευή αυτοκίνητων- καθώς αποτελεί έναν από τους νεώτερους μεγάλους κατασκευαστές- η Hyundai περιορίστηκε για δεκαετίες στο να αντιγράφει τους Ιάπωνες προσφέροντας χαμηλές τιμές και αξιοπιστία. Τα αυτοκίνητα της εταιρείας έπασχαν από αναρτήσεις, φρένα και design, όμως σε συνδυασμό με την κορυφαία στρατηγική(βλ. καινοτόμα χρηματοδοτικά προγράμματα) της ελληνικής αντιπροσωπείας κατάφεραν να καθιερωθούν στην αγορά και στην συνείδηση του έλληνα καταναλωτή με αποτέλεσμα να γίνουν best seller. Οι καιροί όμως άλλαξαν και ο ανταγωνισμός άρχισε να προσφέρει και εκείνος χίλιες και μια άτοκες δόσεις, χαμηλές τιμές, ποιότητα, αξιοπιστία και κυρίως καλύτερη οδική συμπεριφορά και στύλ. Η αγορά δεν χαρίζεται σε κανένα και έτσι ήταν προφανές ότι για να επανέλθει η εταιρεία στο πρώτο σκαλί των πωλήσεων χρειαζόταν ένα θαύμα, ή ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Θαύματα όπως ξέρουμε δεν γίνονται οπότε οι φίλοι της εταιρείας έλπιζαν σε ένα πραγματικά νέο αυτοκίνητο από την Κορέα. Η έκπληξη που μου προξένησε πριν από μερικούς μήνες η επαφή μου με το ΚΙΑ C’eed πρέπει να ήταν τόσο μεγάλη, ίσως επειδή ήμουν προετοιμασμένη να οδηγήσω ένα ακόμα μέτριο, φτηνό και άχρωμο Κορεάτικο αυτοκίνητο και αντιθέτως βρέθηκα να οδηγώ ένα φτηνό μεν, αλλά πανίσχυρο και καλοστημένο σύγχρονο εκπρόσωπο της μεσαίας κατηγορίας! Δεν την ξαναπατώ με προκαταλήψεις! Ξέρω καλά ότι το i30 της Hyundai είναι ουσιαστικά το ίδιο αυτοκίνητο με το C’eed- μόνο που είναι ακόμα καλύτερο- με τον ίδιο τρόπο που ένα Α3 είναι καλύτερο από ένα Golf ! Όλες σχεδόν οι αυτοκινητοβιομηχανίες μοιράζονται μηχανικά μέρη και πατώματα, όμως το κάνουν με ένα διακριτικό τρόπο και έτσι χωρίς να το πολυψάχνουμε έχουμε το Golf να είναι το ίδιο αυτοκίνητο με το Leon, το Octavia και το A3 και το C3 με το 207! Οι Κορεάτες- όπως και οι Ιάπωνες(βλ. Sirion και Justy)\ δεν φημίζονται για την διακριτικότητα τους- και έτσι παρουσίασαν δύο μοντέλα που μοιάζουν μεταξύ τους τόσο πολύ που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την συγγένεια τους. Ευτυχώς δηλαδή που τόσο το C’eed όσο και το Ι 30 αντιπροσωπεύονται στην χώρα μας από την ίδια εταιρεία! Ήξερα λοιπόν εκ των προτέρων ότι το Hyundai i30 είναι ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, όμως όταν πρωτοείδα το αυτοκίνητο από κοντά δεν σας κρύβω ότι το βρήκα και πιο όμορφο από το C’eed- που μου θύμιζε κάτι από Corolla.. Το i30 έχει ένα πιο ευρωπαϊκό αερα, και κυρίως από πίσω εμένα μου θυμίζει τόσο πολύ την BMW σειρά 1 που βρίσκω «σατανική» και την ομοιότητα που έχει η γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε για το σήμα «i30». Μοιάζει πολύ με εκείνη που χρησιμοποιεί η BMW για το 130, δεν συμφωνείτε? Το νεύρο στην μέση του πορτμπαγκάζ, τα αιχμηρά φωτιστικά σώματα και το μικρό πίσω παράθυρο κάνουν τον παρατηρητή να ψάχνει στο μέσον του πίσω μέρους του αυτοκινήτου το σήμα με την γαλανόλευκη προπέλα. Το ίδιο εντυπωσιακό είναι όμως και το προφίλ του αυτοκίνητου με το κοφτό πίσω τρίτο παράθυρο και το μεγάλο μεταξόνιο που υπόσχεται φυσικά και μεγάλους χώρους. Αισθητικά παραφωνία αποτελούν μόνον οι μικροί τροχοί που χαλάνε κάπως την μοντέρνα εικόνα, αλλά που φροντίζουν για τους σχεδόν κορυφαίους χώρους του εαυτοκινητου. Από μπροστά η ομοιότητα με το C’eed και την Corolla είναι τόσο μεγάλη που επισκιάζει εύκολα την προτοτυπη σχεδιαστική λεπτομέρεια των χαμηλών φτερών και του φουσκωμένου καπό. Ευτυχώς που το εσωτερικό δεν θυμίζει πολύ το C’eed-όχι γιατί δεν μου αρέσει το εσωτερικό του KIA, αλλά επειδή βοηθά στον διαχωρισμό του C’eed από το i30. Το εσωτερικό σε ότι αφόρα το ταμπλό είναι το ίδιο, όμως η κεντρική κονσόλα, ο πίνακας οργάνων και κυρίως τα ποιοτικότερα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί παντού δίνουν πόντους στο αυτοκίνητο της Hyundai. Τα πλαστικά είναι μαλακά και ποιοτικά ακόμα και σε κρυφά σημεία όπως είναι τα σκιάδα και οι θήκες στις πόρτες. Το αυτοκίνητο που δοκίμασα ήταν η πιο πλούσια έκδοση και διέθετε επιπλέον ζάντες αλουμινίου, πίσω ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρική ηλιοροφή, καθώς και δερμάτινα καθίσματα και τιμόνι. Η ποιότητα συναρμολόγησης είναι κορυφαία και κανένας τριγμός δεν ακούγεται στο εσωτερικό ανεξάρτητα από το οδόστρωμα που κινείται το αυτοκίνητο. Ο πίνακας οργάνων και αυτός με την σειρά του κάτι μου θυμίζει… (βλ.Golf!) με τα δύο μεγάλα όργανα να δείχνουν τις στροφές του κινητήρα και την ταχύτητα και τα δυο μικρότερα βοηθητικά να δίνουν ενδείξεις για την θερμοκρασία και την ποσότητα των καυσίμων. Η ομοιότητα με το γερμανικό «σημείο αναφοράς» γίνεται ακόμα πιο ορατή το βράδυ, αφού ο όμορφος μπλε φωτισμός είναι ότι πιο «in» στις ημέρες μας -και φοριέται πολύ! Το μονό μειονέκτημα που είδα είναι ότι το πρωί λόγω κάποιων αντανακλάσεων, οι ενδείξεις δεν φαίνονται καλά και θα προτιμούσα ο φωτισμός του καντράν να παρέμενε ανοικτός ακόμα και όταν τα φώτα πορείας είναι κλειστά-όπως στο C’eed. Στην κεντρική κονσόλα υπάρχει ο υπολογιστής ταξιδίου, το ηχοσύστημα και ο αποδοτικός ηλεκτρονικός κλιματισμός που φωτίζονται επίσης με το ίδιο μπλε φωτισμό. Οι χώροι χάρη στο μεγάλο μεταξόνιο είναι αρκετοί για πέντε ενήλικες τόσο για τα κεφάλια όσο και για τα γόνατα τους, ενώ το ίδιο ικανοποιητικός είναι και ο χώρος αποσκευών. Η θέση οδήγησης είναι κάπως περίεργη καθώς το τιμόνι πέφτει χαμηλά και το κάθισμα δεν ρυθμίζεται σε ύψος, αλλά αυτό είναι κάτι που το συνήθισα γρήγορα και δεν μου δημιούργησε πρόβλημα. Ο πολύ δυνατός κινητήρας των 1,4 λίτρων με τους 109 ολοζώντανους ίππους βρίσκεται και εδώ εντυπωσιάζοντας με την δύναμη και την οικονομία του. Το πεντάρι σασμάν όμως έχει μεγάλες διαδρομές και λαστιχένια αίσθηση κάνοντας την χρήση του δυσάρεστη παρόλο που η κλιμάκωση των σχέσεων έρχεται «κουτί» στις ανάγκες του κινητήρα. Οι αναρτήσεις αποτελούνται από γόνατα MacPherson εμπρός και πολλαπλούς συνδέσμους πίσω και με μια κουβέντα μπορώ να πω ότι είναι άψογες. Είναι κάπως σκληρές στην συμπίεση τους, αλλά ελέγχουν με πολύ καλό τρόπο το αμάξωμα χωρίς να κουράζουν στις λακκούβες της πόλης και να χοροπηδούν στις ανωμαλίες που συναντούν μέσα στις στροφές. Ταυτόχρονα οι πιο σκληρες αντιστρεπρικές σε σχέση με το ΚΙΑ εχουν περιορίσει τις κλίσεις στις στροφές μεταμορφώνοντας τον χαρακτηραπου έχει το αυτοκίνητο.Τα φρένα αποτελούνται από τέσσερα δισκόφρενα, είναι δυνατά και ανθεκτικά, όμως έχουν πολύ απότομο «δάγκωμα» στην αρχή της διαδρομής του πεντάλ και απαιτούν συνήθεια. Το i30 το οδήγησα για σχεδόν 1000 χλμ. σε άσχημες καιρικές συνθήκες και όπως ήταν αναμενόμενο μου αποκάλυψε όλα του τα μυστικά. Μέσα στην πόλη είναι φιλικό, ήσυχο, οικονομικό (8.5 λιτρα/100χλμ) και εύκολο στο παρκάρισμα, ενώ εντύπωση προκαλεί ο τρόπος που η πίσω ανάρτηση διαχειρίζεται τους κρατήρες που βρίσκονται στο οδόστρωμα των Β. προαστίων της Αθήνας. Στις αρχές του Δεκέμβρη ταξίδεψα με το i30 στην χιονισμένη ορεινή Ναυπακτία με αποτέλεσμα να ζήσω όλες τις πτυχές της οδικής συμπεριφοράς του αυτοκίνητου Στον αυτοκινητόδρομο το αμάξωμα είναι σταθερό και η τάση ασάφειας που είχε το C’eed μετά τα 150 απουσιάζει, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να μπορεί να ταξιδεύει άνετα με 160-180 χλμ/ω. Το μόνο που είναι ενοχλητικό στο ταξίδι είναι ο θόρυβος μετά τα 140χλμ λόγω της κόντης 5^ης ταχύτητας που υποχρεώνει τον κινητήρα να γυρνά σε υψηλούς ρυθμούς επηρεάζοντας το κατά τα αλλά ταξιδιάρικο χαρακτήρα του αυτοκίνητου. Στην βροχή στην ΕΟ «καρμανιόλα» Κορίνθου-Πατρών, το αυτοκίνητο ήταν εντυπωσιακά καλό και σταθερό.Σε μια δύσκολη στιγμή που είχα έξω από την Ακράτα- όταν από το πουθενά πετάχτηκε ένα τσοπανόσκυλο που το κυνηγούσαν αλλά τρία(!!) το ABS λειτούργησε υποδειγματικά επιτρέποντας μου να φρενάρω όσο μπορούσα πριν ακουμπήσω το άμοιρο ζωντανό με σχεδόν 40 χλμ/ω… Εδώ θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση και να πω πόσο πολύ δουλειά έχει γίνει τον τελευταίο καιρό στην παθητική ασφάλεια- και ότι τα 4 αστέρια στην προστασία των επιβατών που πήρε το i30 στα Crash test είναι το ίδιο σημαντικά με τα τρία αστερία που πήρε στην προστασία των πεζών. Από τα περίπου 120 χλμ/ω που έτρεχα υπό βροχή το αυτοκίνητο φρέναρε ευκολα μέχρι τα 40 και κτύπησε «ξώφαλτσα» το 60κιλο τσοπανόσκυλο με 40χλμ/ω. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ευτυχώς αίσιο για το συμπαθές τετράποδο που μετά από μια σβούρα σηκώθηκε και συνέχισε ατάραχο- σε αντίθεση με εμένα- τις περιπέτειες του, ενώ το μόνο που έπαθε το αυτοκίνητο ήταν ένα ράγισμα στον προφυλακτήρα. Πληρώνοντας € 11.20 μπορείτε να διασχίσετε την γέφυρα Ρίου-Αντιρίου και αφού περάσετε την Ναύπακτο να βρεθείτε σε έναν δρόμο γεμάτο κλειστές στροφές που οδηγεί προς την Άνω Χώρα. Εδώ το i30 εντυπωσιάζει με την ρυθμίσιμη συμπεριφορά του, καθώς κρατά πεισματικά την γραμμή που χαράζει ο οδηγός με το -μέτριο σε αίσθηση- τιμόνι. Τα φρένα είναι ο ακούραστος βοηθός και επιτρέπουν να πιέσεις το αυτοκίνητο στην είσοδο και να νοιώσεις μια ελαφριά υπερστροφή που σε βοηθά να ρυθμίσεις την είσοδο σου.. Ο μικρός κινητήρας με το ESP κλειστό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να φέρει σε δύσκολή θέση το πλαίσιο- που μοιάζει να είναι φτιαγμένο για πολύ περισσότερη δύναμη-και έτσι δεν παρουσιάζονται σοβαρές τάσεις υποστροφής. Ακόμα και αν αυτές παρουσιαστούν αρκεί να αφήσετε το ESP με την πολύ διακριτική λειτουργία- που μπαίνει αργά στο παιχνίδι όπως πρέπει- να επαναφέρει το όχημα στην τροχιά του και να απολαύετε αταραχοι την διαδρομή. Στους ερήμους και παγωμένους δρόμους της Ναυπακτίας αφού βάλαμε αλυσίδες (για αυτούς που επιμένουν να μην βάζουν αλυσίδες στα χιόνια τους αφιερώνω το ρητό: «άλλο μάγκας και άλλο μα.ακας»!!) στους μπροστινούς τροχούς του i30 ζήσαμε «στιγμές WRC» με πλασαρίσματα σε slow motion που με έκαναν να διασκεδάσω απεριόριστα. Το i30 τελικά είναι το καλύτερο Hyundai που φτιάχτηκε ποτέ- όπως το C’eed είναι το καλύτερο ΚΙΑ- όμως η αναβαθμισμένη ποιότητα και το πολύ καλό ESP το κάνει να μοιάζει σαν μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση σε σχέση με το κατά χίλια ΕΥΡΩ φθηνότερο ξαδελφάκι του. Να σας θυμίσω μόνο ότι κατά την γνώμη μου το C’eed βλέπει τον Ευρωπαϊκό ανταγωνισμό κατευθείαν στα μάτια, οπότε σε συνδυασμό με την «ΟΚ» εμφάνιση του, το Hyundai i30 μοιάζει ότι έχει αρχίσει μάλλον να τον προκαλεί κιόλας!

Δεν με ευχαρίστησε

• Το λαστιχένιο κιβώτιο ταχυτήτων .
• Ο θόρυβος του κινητήρα στο ταξίδι.

Θα θυμάμαι

• Το ζυγισμένο πλαίσιο και τον δυνατό κινητήρα
• Την ποιότητα και τους χώρους στο εσωτερικό.

Ισμήνη Φαμπιάτου