Hyundai i10 CRDi

Οι εποχές που τα προϊόντα της Hyundai αποτελούσαν μια συμβιβαστική λύση μεταξύ οικονομίας και ποιότητας έχουν οριστικά περάσει στο παρελθόν. Οδηγώντας το Getz πριν δύο χρόνια κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι σαν να έλεγα «ναι μεν…αλλά» και υπέμεινα την μετριότητα της συμπεριφοράς του για μια εβδομάδα πριν το επιστρέψω με ανακούφιση! Τίποτα δεν θύμιζε τα Κορεάτικά αυτοκίνητα που είχα οδηγήσει μέχρι εκείνη την στιγμή όταν γνώρισα το i30 το οποίο μπορούσε να σταθεί με άνεση απέναντι στον Ιαπωνικό και Ευρωπαϊκό ανταγωνισμό της κατηγορίας προσφέροντας ταυτόχρονα ποιότητα, οδική συμπεριφορά και χαμηλή τιμή. Και έτσι μέσα στην κάψα του καλοκαιριού ήρθε η σειρά του i10 CRDi να γνωριστεί μαζί μου. Παρέλαβα το μικρό Hyundai από την αντιπροσωπεία και μην έχοντας συμπληρώσει ακόμα 200 μέτρα σταμάτησα δεξιά, βγήκα έξω και άρχισα να το περιεργάζομαι. Δεν ήταν μόνο η δύναμη του πετρελαιοκινητήρα που με είχε εντυπωσιάσει αλλά και ο τρόπος που το αυτοκίνητο πατάει στον δρόμο. Έχοντας οδηγήσει - και παρουσιάσει- εκατοντάδες αυτοκίνητα δεν μου είναι πια δύσκολο να διακρίνω το λαμπύρισμα ενός διαμαντιού από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι Κορεάτες αυτή την φορά σημάδεψαν την κορυφή της κατηγορίας και τα κατάφεραν…βρέθηκαν εκεί! Η εξωτερική εμφάνιση δεν ανοίγει νέους ορίζοντες στην κατηγορία αφού ο συνδυασμός τεσσάρων θυρών με την απαίτηση σε χώρους για τέσσερις επιβάτες σε λιγότερο από 3,6 μ- δεν βοηθά στην δημιουργία εντυπώσεων. Οι τροχοί είναι ακροβολισμένοι, ενώ το στενόμακρο αμάξωμα έχει αναγκαστικά ένα προφίλ που σε ξενερώνει. Πάντως η εμφάνιση του μπροστινού μέρους δείχνει αμέσως την οικογενειακή ταυτότητα του αυτοκινήτου, ενώ είναι σίγουρα πιο ευφάνταστη από εκείνη του πίσω μέρους, το οποίο με τα μεγάλα και «άχρωμα» φωτιστικά του σώματα θυμίζει.. ότι εδώ μιλάμε για τον αντικαταστάτη του Atos. Ανοίγοντας την πόρτα η περίεργη μυρωδιά των πλαστικών της Hyundai είναι παρούσα και ενοχλεί, όμως η χαρούμενη εικόνα του εσωτερικού που οφείλεται στον συνδυασμό του μπλε με το μαύρο- κερδίζει τελικά τις εντυπώσεις. Η εικόνα είναι οπωσδήποτε νεανική και χαρούμενη, ενώ τα μαλακά πλαστικά έχουν άψογη συναρμογή και μια ποιοτική όψη. Σε ότι αφορά την αφή τους όμως έχω σοβαρά παράπονα. Ιδιαίτερα η αίσθηση που έχουν τα χέρια όταν σφίγγουν την λεπτή στεφάνη του τιμονιού σε συνδυασμό με τα πλαστικά που καλύπτουν το εσωτερικό τμήμα των θυρών αγγίζουν με ευκολία τα όρια της ανατριχίλας. Το ταμπλό είναι όμως υπόδειγμα εργονομίας- και παρά την περίεργη αφή των πλαστικών του δεν μπορώ να μην αναφέρω τον όμορφο και ευδιάκριτό πίνακα οργάνων, την κεντρική κονσόλα που φέρνει τον επιλογέα στην σωστή θέση και την γενικότερη αίσθηση ευρυχωρίας που αποπνέει το εσωτερικό. Στα συν του αυτοκινήτου είναι οπωσδήποτε το MP3 με την αξιοπρεπή απόδοση και οι πολλές θέσεις για μικροαντικείμενα και ποτήρια. Τα καθίσματα είναι άνετα χωρίς όμως να κάνουν ιδιαίτερες παραχωρήσεις στην πλευρική στήριξη, ενώ οι χώροι είναι υπεραρκετοί για τις αστικές –και όχι μόνο- μετακινήσεις τεσσάρων ενηλίκων. Φυσικά το περιορισμένο πλάτος του αυτοκινήτου γίνεται αισθητό στο εσωτερικό, όμως οι μεγάλες επιφάνειες των παραθύρων και το ύψος της οροφής ισοσταθμίζουν την κατάσταση κάνοντας το εσωτερικό φιλόξενο-και δεδομένων των μικρών εξωτερικών διαστάσεων του αυτοκίνητου δεν θα διστάσω να το χαρακτηρίσω πραγματικά άνετο. Ο χώρος αποσκευών με τα 225 λίτρα χωρητικότητας είναι απόλυτα συμβατός με την κατηγορία και θα χωρέσει τα ψώνια από το σουπερμάρκετ άλλα και το καροτσάκι του μωρού μαζί με όλα τα… συμπράγκαλα. Στον τομέα της ηχομόνωσης έχει γίνει σοβαρή δουλειά και στο αυτοκίνητο που οδήγησα, παρά τον κινητήρα diesel που διέθετε, τα πάντα θύμιζαν τα προσόντα που διαθέτουν αυτοκίνητα μεγαλύτερης κατηγορίας. Τίποτα δεν έτριζε μετά από 10.000 δημοσιογραφικά χιλιόμετρα και η αναμενόμενη φασαρία -και κραδασμοί -από τον τρικύλινδρο τουρμοντίζελ απλά απουσίαζαν. Τα εύσημα αξίζουν στους Κορεάτες μηχανικούς αφού και οι αεροδυναμικοί θόρυβοι είναι ελάχιστοι ακόμα και σε ταχύτητες που πλησιάζουν τα 180 χλμ/ω. Ο κινητήρας έρχεται αμέσως στην ζωή παράγοντας στο ρελαντί το γνωστό κροτάλισμα των πετρελαιοκινητήρων. Οι 75 ίπποι στις 4.000 στροφές δεν εντυπωσιάζουν, όμως τα πολλά κιλά της ροπής που παράγονται κατατάσσουν το i10 με ευκολία στην κορυφή της κατηγορίας. Στην πράξη ο κινητήρας μοιάζει να τεμπελιάζει κάτω από τις 2,200 στροφές και μετά το τούρμπο μπαίνει δυνατά στο παιχνίδι, χωρίς όμως να ενοχλεί ιδιαίτερα. Πάνω από τις 2,200 και μέχρι τις 4,100 λειτούργει ήσυχα και αποτελεσματικά κάνοντας τα 1000 κιλά του μικρού αμαξώματος να φτάνουν τα πρώτα 100 χλμ σε 14.2 δευτερόλεπτα και την τελική τα 170χλμ/ω. Το πεντάρι κιβώτιο με την όπισθεν σε «γερμανική» διάταξη(επάνω αριστερά από την πρώτη) είναι μέτριο σε αίσθηση, έχει σχετικά κοντές διαδρομές, αλλά όταν θελήσετε να κάνετε αλλαγές με γκάζι στο πάτωμα θα βρείτε ότι συχνά σκαλώνει στα ανεβάσματα. Αυτό σε συνδυασμό με το μικρό εύρος λειτουργιάς του πετρελαιοκινητήρα που τελειώνει μετά τις 4.200 σαλ θα σας ενοχλήσει σε ορισμένα προσπεράσματα στις εκτός των τοίχων διαδρομές σας. Η ανάρτηση αποτελείται από γόνατα McPherson εμπρός και από έναν καλό ημιάκαμπτο πίσω και ενώ είναι κάπως σφικτή χαρίζει σε αντάλλαγμα μια εντυπωσιακή –δεδομένης της κατηγορίας- οδηγική εμπειρία. Η ποιότητα κύλισης είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του I10 καθώς μετά από λίγο νόμιζα ότι οδηγούσα μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Είναι το πρώτο μικρό αυτοκίνητο (εκτός από το Panda 100 το οποίο είναι γενικά αλλού!) που έχει τόσο ευχάριστη συμπεριφορά και μάλιστα χωρίς να είναι ξερό και να χοροπηδά στις ανωμαλίες του δρόμου. Στις στροφές θα γείρει αλλά θα αργήσει να υποστρέψει, ενώ ένα τσίμπημα στο φρένο θα βοηθήσει στην τοποθέτηση πριν την στροφή. Είναι περίεργο ότι μιλάω για τοποθέτηση στην στροφή για ένα κορεάτικο αυτοκίνητο πόλης, όμως όταν εκείνο μπορεί να το κάνει σωστά, τότε και εγώ τι να κάνω?...το ακολουθώ! Αν σκεφτείτε για λίγο ότι το i10 είναι αυτοκίνητο πόλης θα συμφωνήσετε ότι το καλό τιμόνι και το σωστό σετάρισμα των αναρτήσεων που προσφέρουν ρυθμίσιμη συμπεριφορά στην σβέλτη οδήγηση έρχεται σαν μεγάλη έκπληξη στον ανυποψίαστο οδηγό. Με δύο λόγια το i10 είναι απολαυστικό στις στροφές και τα όρια του θα έρθουν από τα φρένα που ενώ αρχικά είναι δυνατά χάρη στα 4 δισκόφρενα, εάν ζοριστούν- ιδιαίτερα σε κατηφορικές διαδρομές -θα σας κόψουν γρήγορα την όρεξη. Μέσα στην πόλη το μικρό και στενό αυτοκίνητο βολεύεται εύκολα παντού, ενώ χάρη στο γρήγορο τιμόνι και την καλή ορατότητα παρκάρει παντού. Παράλληλα η στιβαρότητα του αμαξώματος και η ισορροπία στην ρύθμιση της ανάρτησης του i10 διαχειρίζονται τις εκατοντάδες κακοτεχνίες των Αθηναϊκών δρόμων με γαλλικό ταπεραμέντο. Στον αυτοκινητόδρομο η ευχάριστη έκπληξη που μου επιφύλασσε τ το i10 με έκανε να το αγαπήσω ακόμη περισσότερο. Σίγουρα πολλά οφείλονται και στον ροπάτο κινητήρα, όμως η άνεση με την οποία ταξίδεψα με 160 χλμ/ω θα έκανε πολλά αυτοκίνητα διπλάσιας αξίας να κοκκινίσουν από ντροπή. Η οικονομία σε καυσιμα είναι απλά απίστευτη και κυμαίνεται από 6 λίτρα σε βαριά κίνηση μέχρι κάτι λιγότερο από 5 στον αυτοκινητόδρομο. Εάν δεν παρασυρόμουν συχνά από το άρπαγμα του κινητήρα θα μπορούσα να καταφέρω και κάτι καλύτερο, όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα από το γεγονός ότι αυτό είναι ξεκάθαρα το οικονομικότερο αυτοκίνητο που έχω οδηγήσει. Να σας πω την αλήθεια μετά το i30 περίμενα ότι το μικρότερο αυτοκίνητο του μεγαλύτερου κορεάτη κατασκευαστή θα ήταν καλό. Αυτό που με εξέπληξε είναι ότι το I 10 είναι συνολικά το καλύτερο αυτοκίνητο στην κατηγορία του, κάτι που εάν σας το έλεγα πριν από δύο χρόνια κάποιοι από εσάς θα γελούσατε. Ο θρόνος της κατηγορίας στον οποίο -για εμένα -είχε στρογγυλοκαθίσει εδώ και ένα χρόνο το Cuore, φιλοξενεί τώρα νέο ηγέτη. Το όνομα του νέου ηγέτη είναι Hyundai i10 CRDi!

Δεν με ευχαρίστησε

• Η αφή του τιμονιού και των πλαστικών
• Το μικρό εύρος λειτουργίας του πετρελαιοκινητήρα και η αίσθηση στο κιβώτιο.

Θα θυμάμαι

• Τη ζωντάνια, τις επιδόσεις και την οικονομία .
• Την ποιότητα κύλισης και κατασκευής- αλλά κυρίως την ζυγισμένη οδική συμπεριφορά.

Iσμήνη Φαμπιάτου